4 χρόνια, 5 μήνες, 22 ημέρες, μίσος και ψέματα…

Ήταν 15 Ιανουαρίου του 2015, όταν μία παρέα από αδίστακτους λαϊκιστές πανηγύριζε την αναρρίχησή της στην εξουσία. Εκμεταλλευόμενη τον θυμό και την παραπληροφόρηση ενός εκλογικού σώματος το οποίο δεν ήθελε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Πόσο εύκολο ήταν για κάποιους αποφασισμένους κρατικοδίαιτους αριβίστες  να τρυπώσουν στη συνείδηση μιας σοκαρισμένης κοινής γνώμης, που δεν μπορούσε να συνηθίσει την πρόκληση των μνημονίων!

Πέρασαν 4 χρόνια, 5 μήνες και  22 ημέρες γεμάτες με μίσος και ψέματα. Για να παραιτηθεί μία κυβέρνηση που δεν προσέφερε τίποτα απολύτως στη χώρα. Που στέρησε την δυνατότητα στην κοινωνία να αναπτύξει την οικονομία, την παιδεία και τον πολιτισμό της. Που καθήλωσε την δυναμική της σταθερότητας που είχαν εξασφαλίσει οι θυσίες του ελληνικού λαού, τα πέντε προηγούμενα χρόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να παραμένει ακόμα το αντίπαλο δέος στην ώθηση της ΝΔ προς την εξουσία αλλά η αντίστροφη πορεία προς την επαναφορά στο 3% έχει ήδη ξεκινήσει. Και όσο πλησιάζει η απομάκρυνση του από την εξουσία, τόσο θα μειώνεται η κρίσιμη μάζα του, με σχεδόν βέβαιη κατάληξη στο παλιό ποσοστό που η ακτιβιστική αριστερά διέθετε στην Ελλάδα.

Μετά βέβαια, από τις αυτοκαταστροφικές επιλογές της Φώφης Γεννηματά, κάποιοι  ελπίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελεί μια ενισχυμένη καρικατούρα του παλιού ΠΑΣΟΚ στο πολιτικό σύστημα. Δύσκολο όμως να συμβεί κάτι τέτοιο από τη στιγμή που ο ιδεολογικός πυρήνας του κόμματος συνεχίζει να είναι ο παραδοσιακός ακτιβιστικός και αντισυστημικός αριστερός ριζοσπαστισμός. Γιατί οι ψηφοφόροι που δεν θέλουν να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία, μπορεί να γοητεύονται από το μπάχαλο των Εξαρχείων αλλά δεν επιθυμούν να τους κυβερνήσει ποτέ ο Ρουβίκωνας...

Αντίθετα, σε ρόλο εξουσίας θέλουν κάποιον να υποστηρίζει το προφίλ του αντισυμβατικού επαναστάτη αλλά ταυτόχρονα, να είναι σε θέση να διορίζει κόσμο ή να χρησιμοποιεί το κράτος για παροχή ασφάλειας όπου χρειαστεί. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει την εξουσία, δεν θα συντρέχει πια κανένας λόγος για να στηριχθεί από τους αόριστους και χωρίς έμπνευση θαυμαστές του.

Ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ παραμείνει τους πρώτους μήνες ως συμπαγής αντιπολίτευση, δεν θα μπορεί πια να υποσχεθεί κανένα πελατειακό κράτος, από τη στιγμή που όλοι πια θα πάψουν να συνδέουν το κόμμα με τα δίκτυα της κυβερνητικής ισχύος.

Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να ήταν ο πιο πρόθυμος πρωθυπουργός, μπορεί να υπάκουσε σε όλες τις ευρωπαϊκές επιθυμίες, μπορεί να επιχείρησε να διορίσει όλους τους Έλληνες στο Δημόσιο αλλά τώρα ακόμα και τεχνικά, είναι ανέφικτο να συνεχίσει ως κυρίαρχος του λαϊκιστικού παιχνιδιού.

Το κακό που υπέστησαν  η οικονομία και οι δομές του κράτους είναι τεράστιο. Και το αντεπιχείρημα ότι άλλοι χρεοκόπησαν από πριν την χώρα, είναι εντελώς γελοίο, δεδομένου πως δεν διορθώνεις το προηγούμενο λάθος με ένα χειρότερο, για να τιμωρήσεις τα ίδια θύματα.

Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τα ποσοστά ενός κόμματος εξουσίας μόνο επειδή έχει καταλάβει το κράτος. Μόνο και μόνο επειδή όλοι προσβλέπουν θεσμικά και πελατειακά στην επιρροή που έχει η απόφαση του κυβερνώντος στις συναλλαγές τους με την εξουσία. Αντίθετα, οι δομές του κόμματος δεν υφίστανται παρά μόνο για το 3% των ψηφοφόρων του.

Ας ελπίσουμε ότι στις 7 Ιουλίου η κοινωνία θα γυρίσει σελίδα και δεν θα επιτρέψει ποτέ ξανά, σε κανέναν λαϊκιστή, να την εξαπατήσει με μίσος και ψέματα…

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Αλαζόνες και αδίστακτοι, προετοιμάζονται για την ήττα

Είναι προκλητική πραγματικά η επιμονή που έχει η κυβέρνηση, από την πρώτη μέρα που ανέλαβαν την εξουσία και όπως φαίνεται έως και την τελευταία στιγμή που θα την παραδώσουν, να μεθοδεύουν τετελεσμένα που οδηγούν τη χώρα σε θεσμική και συνταγματική εκτροπή.

Και είναι πρωτοφανές σε ένα κράτος δικαίου, σε μια αστικού τύπου δημοκρατία όπως η Ελλάδα, να επιχειρείται με τόσο εξόφθαλμο και όπως προείπα επίμονο τρόπο από τον πρωθυπουργό και ορισμένους συνεργάτες του να ελέγξουν θεσμούς που εγγυώνται το δημοκρατικό πολίτευμα.

Ποιος τάχα θα ξεχάσει την προσπάθειά τους με τον «αλησμόνητο» νόμο Παππά να χειραγωγήσουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ποιος την πολιτική σκευωρία στην υπόθεση Novartis που έστησαν προσπαθώντας απεγνωσμένα  να εξοντώσουν ηθικά και πολιτικά τους αντιπάλους τους στο κοινοβούλιο και τόσα άλλα;

Όλα όμως έχουν το τίμημά τους. Και το αντιδημοκρατικό τους αποτύπωμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο τείνει να ταυτιστεί με αντίστοιχα αποτυπώματα άλλων όχι και τόσο δημοκρατικών καθεστώτων, είναι ανεξίτηλο στη συλλογική μνήμη της ελληνικής κοινωνίας και τα αποτελέσματα τα είδαμε την προηγούμενη Κυριακή και θα τα δούμε και την επόμενη.

Λίγες μέρες πριν αποχαιρετήσουν για πάντα την Αλεξάνδρεια της εξουσίας με νύχια και με δόντια προσπαθούν να είναι οι ίδιοι εκείνη η κυβέρνηση που θα επιλέξει τους νέους επικεφαλής στον Άρειο Πάγο.

Το ότι πρόκειται περί καταδολίευσης του Συντάγματος είναι αναντίλεκτο. Το μόνο που μένει να απαντηθεί είναι τι ακριβώς  φοβούνται και θέλουν να κάνουν αυτή την επιλογή οι ίδιοι; Νιώθουν απροστάτευτοι στα έδρανα της αντιπολίτευσης που σύντομα πολύ θα καθίσουν; Ποιες τύψεις στοιχειώνουν τα βράδια τους; Ποιοι σκελετοί ξεχειλίζουν από τις ντουλάπες τους;

Σε κάθε περίπτωση αυτό δεν δίνει σε κανέναν το ηθικό δικαίωμα να περιβάλλει ξαφνικά με αμφιβολία την ηγεσία των ανωτέρων δικαστηρίων. Ούτε καν στο λαϊκιστή των λαϊκιστών κ. Τσίπρα που με την ακατανόητη(;;;) σπουδή του αυτό ακριβώς κάνει.

Ο κ. Τσίπρας, όμως, και ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζονται για την κυρίως  ήττα τους. Αμετανόητοι, αλαζόνες και αδίστακτοι. Η επιλογή τους, ωστόσο, να ορίσουμε πρόεδρο και εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, επιλογή που παραβιάζει όχι μόνο μία, αλλά πλήθος συνταγματικών διατάξεων υπονομεύει τα ίδια τα πρόσωπα που επέλεξαν. Όσο καλά η ακόμη και άριστα και αν είναι. Και αυτό διότι η σπουδή της επιλογής αφήνει σκιές.

Για μένα, όμως, ένα είναι καθαρό: η ασπίδα προστασίας που γυρεύουν να τους ακολουθεί στα έδρανα της αντιπολίτευσης δεν υπάρχει. Οι δικαστές θα κάνουν τη δουλειά τους, όταν οριστούν. Γιατί ακόμη δεν ορίστηκαν. Υπάρχει και το τελικό στάδιο της υπογραφής του σχετικού διατάγματος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Του ζητάμε να μην υπογράψει…
Του Ανδρέα Λοβέρδου