Δευτέρα 1 Ιουλίου 2024

Η σφαγή των Προσκόπων του Αϊδινίου

 

Ένα αποτρόπαιο έγκλημα των Τούρκων: η σφαγή των Προσκόπων του Αϊδινίου – Ποιο ήταν το τέλος του αρχηγού των μακελάρηδων.

Ήταν 18 Ιουνίου του 1919, όταν Τούρκοι κατέσφαξαν 31 προσκόπους, στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας.
Το Αϊδίνιο, Αϊδίνι για τους ντόπιους, ήταν η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Μικράς Ασίας, στη νοτιοδυτική ακτή της Τουρκίας, ανάμεσα στις επαρχίες Σμύρνης και Μούγλων· κατελήφθη από τον Ελληνικό Στρατό στις 14 Μαΐου του 1919. Την περίοδο εκείνη η πόλη αριθμούσε 35.000 κατοίκους από τους οποίους οι 8.000 ήταν Έλληνες.
Πρόσκοποι του Αϊδινίου 

Έναν μήνα μετά, στις 15 Ιουνίου του 1919, τμήμα του Ελληνικού Στρατού, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Σχοινά, δέχτηκε επίθεση από άτακτους τούρκους, Τσέτες. Ο Σχοινάς διέταξε υποχώρηση, εγκαταλείποντας το Αϊδίνι και αφήνοντας πίσω του έφηβους προσκόπους να το υπερασπιστούν και να φροντίσουν τα γυναικόπαιδα.

Και ακολούθησε το μακελειό. Το γενικό πρόσταγμα της σφαγής είχε ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Τουρκίας, ο αιμοδιψής Αντνάν μπέης ο επονομαζόμενος Μεντερές από την περιοχή της καταγωγής του (Μαίανδρος ποταμός), ο ενορχηστρωτής και του πογκρόμ σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955.

Στο Αϊδίνι, Έλληνες είχαν ιδρύσει δύο προσκοπικές ομάδες. Η μανία των Τούρκων ξέσπασε με μίσος πάνω τους γιατί βοηθούσαν τον Ελληνικό Στρατό. Οι πρόσκοποι δεν ήταν πολλοί, αλλά ο ηρωισμός τους ήταν απαράμιλλος. Οι μεγαλύτεροι των ομάδων πήραν τα όπλα και πολεμούσαν πλάι στους στρατιώτες που είχαν απομείνει στην πόλη· οι μικρότεροι μετέφεραν πολεμοφόδια, φρόντιζαν τραυματίες και μετέδιδαν μηνύματα. Πολλοί από τους προσκόπους - οι πιο τυχεροί - «έπεσαν» κατά τη διάρκεια της μάχης.

Όσοι πρόσκοποι δεν σκοτώθηκαν στις ένοπλες συγκρούσεις έπεσαν στα χέρια των Τσετών του Μεντερές και έπειτα από μια δραματική νύχτα στο μπουντρούμι του Διοικητηρίου, οδηγήθηκαν ανατολικά της πόλης, στις όχθες του Εύδονα ποταμού, που έγινε και τόπος του μαρτυρίου τους. Οι νεαροί πρόσκοποι του Αϊδινίου σφαγιάστηκαν από τους Τσέτες έπειτα από φρικτά βασανιστήρια.
Ελεεινά βασανιστήρια
Σπάνια φωτογραφία εκτελεσθέντος προσκόπου

«Τον αρχηγό των Προσκόπων, Νίκο Αυγερίδη του έβγαλαν τα μάτια και τον κατακρεούργησαν. Τον Φιλοκτήτη Αργυράκη τον έγδαραν. Τον 19χρονο Μίνωα Βεϊνόγλου τον αποκεφάλισαν με σκουριασμένο μαχαίρι. Τους υπόλοιπους τους λόγχισαν και τους κατακρεούργησαν· πολλών τα κορμιά ρίχτηκαν στο ποτάμι. Παλούκωσαν πολλές από τις σορούς, τους και τις ευνούχισαν», περιέγαφαν μαρτυρίες. Δύο ημέρες μετά, ο Ελληνικός Στρατός ανακατέλαβε το Αϊδίνι· συγκλονισμένοι οι φαντάροι ανέσυραν τα μακελεμένα κορμιά των νεαρών μαρτύρων και τα έθαψαν. Συνολικά οι τριάντα ένας πρόσκοποι δολοφονήθηκαν.
Από τη σφαγή του Αϊδινίου γλίτωσαν λίγοι πρόκριτοι που είχαν καταφύγει στο Διοικητήριο και έσωσαν τη ζωή τους, κρυβόμενοι έως την ανακατάληψη της πόλεως από τον Ελληνικό στρατό. Αυτοί έδωσαν τις μαρτυρίες για την εκτέλεση των 31 προσκόπων, που οι φονιάδες τους ούτε δικάστηκαν ποτέ για τα εγκλήματά τους.
Αυτοί που έφταιξαν
Η εφημερίδα «Πατρίς», του Δημήτρη Λαμπράκη (ΤΑ ΝΕΑ, ΤΟ ΒΗΜΑ) επέρριπτε τις ευθύνες για την εγκατάλειψη του Αϊδινίου όχι μόνο στον Συνταγματάρχη Σχοινά, αλλά και στον Μητροπολίτη Ηλιουπόλεως Σμάραγδο, ο οποίος «εκείνες τις κρίσιμες μέρες δεν ήταν κοντά στο ποίμνιό του».
Όμως ο ενορχηστρωτής της σφαγής, ο Αντνάν Μεντερές, είχε τέλος οικτρό: πολλά χρόνια μετά, το 1961, κρεμάστηκε από πραξικοπηματίες που είχαν ανατρέψει την κυβέρνησή του.
Λίγο καιρό μετά ο Συνταγματάρχης (τότε) Γεώργιος Κονδύλης μπήκε σε πολλά τούρκικα χωριά και αφάνισε τον πληθυσμό τους εκδικούμενος την Σφαγή των Προσκόπων.

Λίγο καιρό μετά ο Συνταγματάρχης (τότε) Γεώργιος Κονδύλης μπήκε σε πολλά τούρκικα χωριά και αφάνισε τον πληθυσμό τους εκδικούμενος την Σφαγή των Προσκόπων.
Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε στον Συνταγματάρχη Σχοινά, που επέδειξε αθλιότατη στάση και ανανδρία εκείνες τις ημέρες. Ο αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού πέρασε από στρατοδικείο για την απόφασή του να εγκαταλείψει το Αϊδίνι· καθαιρέθηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.

Κυριακή 16 Ιουνίου 2024

Ράγισαν και οι πέτρες στην κηδεία του Κωνσταντίνου Τσιτιρίδη - Στη γενέτειρά του ο επί 50 χρόνια αγνοούμενος στρατιώτης της ΕΛΔΥΚ

 

Στη γενέτειρά του, την Κρύα Βρύση Πέλλας, «επέστρεψε» ο επί 50 χρόνια αγνοούμενος στρατιώτης της ΕΛΔΥΚ Κωνσταντίνος Τσιτιρίδης. Σε κλίμα συγκίνησης η κηδεία του.

«Αδελφέ μου, επιτέλους σήμερα θα αναπαυθείς ύστερα από 50 χρόνια. Είμαι σίγουρη ότι σήμερα γιορτάζεις αδελφέ μου, γιατί το όνομά σου σβήστηκε από τον κατάλογο των αγνοουμένων και πέρασε στον κατάλογο των ηρώων και των αθανάτων. Σήμερα, γιορτάζεις κι, όμως, οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα».

Με λόγο σπαρακτικό, δάκρυα στα μάτια και φωνή που «έσπαγε» κάθε φορά που έστρεφε το βλέμμα προς το τυλιγμένο με την ελληνική και κυπριακή σημαία οστεοφυλάκιο με τα λείψανα του αδελφού της, η Αναστασία Τσιτιρίδου είπε σήμερα το τελευταίο αντίο στον αδελφό της. Τον Κωνσταντίνο Τσιτιρίδη, ο οποίος περιλαμβανόταν μέχρι πρότινος στον μακρύ κατάλογο των αγνοουμένων της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974.

«Αδελφέ μου, είμαι περήφανη για σένα όπως και όλοι όσοι σήμερα βρίσκονται εδώ. Οι φίλοι σου, οι συμμαθητές σου, οι γείτονες, οι χωριανοί, όλοι νιώθουν περήφανοι. Ήσουν ένα χαρισματικό παιδί, με ευγένεια, με πολύ χιούμορ, χαμογελαστό, κοινωνικό, πειραχτήρι. Όλοι σε θέλανε στην παρέα τους και όλοι σε ψάχνανε», ανέφερε η κ. Τσιτιρίδου για τον αδελφό της, τα ίχνη του οποίου αγνοούνταν από τις 16 Αυγούστου του 1974 και μόλις πρόσφατα κατέστη δυνατή η ταυτοποίηση των οστών του.

ADVERTISEMENT

Στην κηδεία του, που τελέστηκε σήμερα, στον ιερό ναό Γεννήσεως του Σωτήρος στη γενέτειρά του, την Κρύα Βρύση, ύστερα από σχεδόν πέντε δεκαετίες, η αδελφή του εξιστόρησε τα όσα βίωσε η οικογένειά της όλα αυτά τα χρόνια.

«Πέρασαν 50 χρόνια, αδελφέ μου, με πολλή πίκρα και κλάματα. Δεν πρόλαβες να χαρείς τίποτα. Δεν είδαμε τις χαρές σου και δεν είδες τις δικές μας χαρές. Πολύ δύσκολα χρόνια πίκρας και αναμονής. Η μαμά, Κώστα, όσα χρόνια έζησε περίμενε να ακούσει νέα σου, περίμενε να χτυπήσει το τηλέφωνο, αλλά δυστυχώς έφυγε χωρίς να μάθει νέα σου. Μοίραζε τις φωτογραφίες σου και ρωτούσε να μάθει: μήπως τον είδατε πουθενά, μήπως τραυματίστηκε, μήπως τον έπιασαν αιχμάλωτο, μήπως, μήπως… Μια ζωή με κλάματα την πέρασε, τα μάτια της ποτάμια από κλάματα ώσπου, στο τέλος, έλεγε: δεν έχω άλλα δάκρυα, κλαίω χωρίς δάκρυα. Τα μοιρολόγια της ράγισαν και τις πέτρες. Έφυγε πικραμένη με το όνομα σου στο στόμα» ανέφερε χαρακτηριστικά η κ. Τσιτιρίδου, η οποία έχει ακόμα χαραγμένη στη μνήμη της «ένα παλικάρι 20 χρονών, δύο μέτρα, όλο ζωή, όλο χαμόγελα», ένα παλικάρι που γύρισε, όμως, πίσω μέσα σε ένα κασελάκι. «Πώς μπόρεσες να χωρέσεις εκεί μέσα αδελφέ μου; Η πατρίδα σε τίμησε και σε έντυσε με την ελληνική σημαία. Η μαμά, όμως, σε περιμένει να σε δει είσαι με το κουστούμι σου που το φύλαγε χρόνια στην ντουλάπα της και το πήρε μαζί της. Σήμερα, θα σε πάρει αγκαλιά να κοιμηθείτε παρέα. Σήμερα, γιορτάζετε όλοι μαζί. Εσύ, ο αδερφός μας ο Νίκος που έφυγε κι αυτός νωρίς, η μαμά και ο μπαμπάς. Καλώς ήρθες, αδελφέ μου, και καλό σου ταξίδι. Καλό ταξίδι καρντάσι μου. Καλό ταξίδι, ήρωα μου», κατέληξε η κ. Τσιτιρίδου, με την ιαχή «Αθάνατος» ν’ ακούγεται δυνατά απ’ όλους, όσοι βρέθηκαν στην εκκλησία.

Μια ιαχή που ακούστηκε πολλές ακόμα φορές κατά τη διάρκεια των επικηδείων, με πρώτο εκείνον της Κύπριας υπουργού Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας, Αθηνάς Μιχαηλίδου, που εκπροσώπησε τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη και στην κηδεία συνοδευόταν από τον γενικό πρόξενο της Κύπρου στη Θεσσαλονίκη Κωνσταντίνο Πολυκάρπου.

«Με αισθήματα βαθύτατης συγκίνησης και υπέρτατου σεβασμού […] κηδεύουμε ένα ακόμη άξιο τέκνο της πατρίδας μας, αποδίδοντας, όπως του αρμόζει, την οφειλόμενη τιμή, ευγνωμοσύνη και αναγνώριση της ηρωικής του θυσίας, για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας της Κυπριακής Δημοκρατίας» τόνισε η υπουργός και αναφέρθηκε στα γνήσια ιδανικά, τις αδιαπραγμάτευτες αρχές και τις ξεχωριστές αξίες που χαρακτηρίζουν το Ελληνικό Έθνος, με τις οποίες γαλουχήθηκε από την οικογένειά του ο πεσών.

Η κ. Μιχαηλίδου, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στην ταυτοποίηση των οστών του Κωνσταντίνου Τσιτιρίδη, που επιβεβαίωσε, όπως είπε, τον αγώνα και την ηρωική του θυσία, αλλά και στις τιμές που αποδόθηκαν στον ίδιο και άλλους ήρωες του αγώνα, στις 30 Μαΐου, παρουσία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

«Ο Κωνσταντίνος Τσιτιρίδης, ο Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Κωνσταντίνος Τσαγκαλίδης, η ταφή του οποίου πραγματοποιήθηκε προ δεκαπενθημέρου στο Μεγαπλάτανο Πέλλας και τόσοι άλλοι αδελφοί Έλληνες, αλλά και Κύπριοι που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν διαχρονικά δίπλα δίπλα σε κάθε δοκιμασία του Έθνους, σε κάθε ελληνική γωνιά, έχουν σφυρηλατήσει τους ήδη ισχυρούς μεταξύ μας δεσμούς. Αποτελούν τους ισχυρούς κρίκους που συγκροτούν και συγκρατούν την αλυσίδα της κοινής μας ιστορίας ανά τους αιώνες. Για αυτούς τους δεσμούς νιώθουμε ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη και επιδιώκουμε, μέσω τους, τη διατήρηση και την ενίσχυση της ιστορικής μας μνήμης, ως απαραίτητης προϋπόθεσης για την επιβίωση και συνέχεια του ελληνισμού» υπογράμμισε η κ. Μιχαηλίδου και πρόσθεσε: «Προς την κατεύθυνση αυτή, επενδύουμε, στην Παιδεία μας. Σε μια Παιδεία, που θα ενισχύει την ιστορική συνείδηση των παιδιών μας, ώστε να είναι σε θέση να διεκδικούν με ειρηνικά μέσα την απελευθέρωση και την πολυπόθητη επιστροφή μας στα πάτρια εδάφη».

Στο πλαίσιο αυτό, ανέφερε πως ανάμεσα σε πολλές άλλες δράσεις που υλοποιεί το Υπουργείο Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας της Κύπρου, είναι η απόφαση ένταξης της 19ης Μαΐου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, στις ημέρες επίσημων τελετών στα σχολεία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η κ. Μιχαηλίδου αναφέρθηκε ακόμη στον συνεχιζόμενο αγώνα για τη διακρίβωση της τύχης όλων των αγνοουμένων, αλλά και στη διαρκή προσπάθεια για μια βιώσιμη λύση στο Κυπριακό.

«Την ίδια στιγμή, παραμένουμε προσηλωμένοι στο χρέος που έχουμε απέναντι στους συγγενείς των αγνοουμένων μας, στους οποίους εκφράζουμε την αλληλεγγύη και την αμέριστη συμπαράστασή μας, για το δράμα που διέρχονται καθημερινά για πενήντα χρόνια, εξαιτίας της αδιευκρίνιστης τύχης των προσφιλών τους προσώπων. Όπως και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει τονίσει επανειλημμένα, η Κυβέρνηση μας θέτει ως προτεραιότητα τη διακρίβωση της τύχης του συνόλου των αγνοουμένων μας. Είναι καλά γνωστές οι δυσκολίες και τα εμπόδια που προκαλεί η στάση της τουρκικής πλευράς, η οποία αρνείται διαχρονικά να συνεργαστεί και να καταθέσει ακριβή και επαρκή στοιχεία. Ωστόσο, ενεργώντας με ιδιαίτερη ευαισθησία, θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των ενεργειών μας, μέχρι την οριστική επίλυση του ανθρωπιστικού αυτού προβλήματος, το οποίο αποτελεί πρόκληση απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα», σημείωσε.

Υπογράμμισε δε ότι «θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, ώστε η πατρίδα μας να καταστεί ένα πραγματικά κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος, κράτος ειρήνης, ευημερίας και ασφάλειας, για όλους ανεξάρτητα τους/τις πολίτες της. Στην προσπάθεια αυτή, έχουμε πάντοτε στο πλευρό μας τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις και τον ελληνικό λαό, προς τον οποίο εκφράζουμε την απέραντη ευγνωμοσύνη μας. Προτάσσοντας τη διπλωματία και τον ειρηνικό διάλογο, επιδιώκουμε τη δημιουργία ενός κράτους στο οποίο θα γίνονται σεβαστοί οι δημοκρατικοί θεσμοί και θα εφαρμόζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κοινοτικό κεκτημένο, οι αρχές του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και οι αξίες του ευρωπαϊκού ιδεώδους. Επιδιώκουμε την επανέναρξη των συνομιλιών για την επίτευξη μιας δίκαιης, βιώσιμης και λειτουργικής λύσης, που θα απελευθερώνει και θα επανενώνει την πατρίδα μας, απαλλάσσοντας την από ξένα στρατεύματα και αναχρονιστικά συστήματα εγγυήσεων».

Η υπουργός Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας της Κύπρου κατέληξε λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σήμερα που ο Κωνσταντίνος Τσιτιρίδης θα αναπαυθεί πλέον στο χώμα της γενέτειράς του, διατρανώνουμε όλοι μαζί, ως τη μεγαλύτερη τιμή και οφειλή στη θυσία του, ότι για αυτό τον αγώνα θα αναλώσουμε το άπαν των δυνάμεών μας, γιατί αυτό χρωστούμε σε όσους και όσες έζησαν, μεγάλωσαν και πέθαναν στην προσφυγιά, σε αυτούς/ές που ακόμα προσμένουν την επιστροφή. Αυτή την πορεία θα ακολουθήσουμε ξανά μαζί Ελλάδα και Κύπρος, υπό όρους αρραγούς ενότητας και ομοψυχίας, προκειμένου να δικαιώσουμε τον αγώνα και τη θυσία τους και να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε τα δίκαια και τα δικαιώματά του λαού μας».

Φάρος για τις επόμενες γενιές

Με θλίψη και δάκρυα στα μάτια, αλλά και με τις τιμές που πρέπουν σε έναν ήρωα, τον Κωνσταντίνο Τσιτιρίδη αποχαιρέτησαν, επίσης, με επικήδειους -μεταξύ άλλων- συμπολεμιστές του, εκπρόσωποι του Στρατού και της τοπικής κοινωνίας, δίνοντας την υπόσχεση ότι δεν θα τον ξεχάσουν ποτέ και θα τον μνημονεύουν πάντα. «Θα είσαι ο φάρος για τις επερχόμενες γενιές», είπε χαρακτηριστικά συμπολεμιστής του από την Πέλλα. Ο Ιερός Ναός Γεννήσεως του Σωτήρος γέμισε ασφυκτικά από τους δικούς του ανθρώπους, τα μέλη της οικογένειάς του, αλλά και τους συγχωριανούς του, που ήρθαν στο στερνό του κατευόδιο. «Πολλοί συμμαθητές μας “έφυγαν” αλλά εμείς που είμαστε ακόμα ζωντανοί είμαστε όλοι εδώ να σε τιμήσουμε» μονολογούσε μια γυναίκα, καθώς περνούσε από μπροστά της η πομπή με τη φωτογραφία του και τα λείψανά του, τυλιγμένα με τις σημαίες της Ελλάδας και της Κύπρου.

Έξω από τον ναό είχαν από νωρίς παραταχθεί στρατιώτες, για να αποδώσουν την οφειλόμενη τιμή στον ήρωα της ΕΛΔΥΚ, ενώ ανάμεσα στα στεφάνια, που είχαν τοποθετηθεί στο πλάι της εισόδου, πέραν αυτών της οικογένειας, ήταν αυτά του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, του υπουργού Εθνικής ‘Αμυνας, Νίκου Δένδια και του υφυπουργού Γιάννη Κεφαλογιάννη, του αρχηγού ΓΕΣ, αντιστράτηγου Γεώργιου Κωστίδη κ.ά.

Μετά την εξόδιο ακολουθία, ακολούθησε η ταφή στα μνήματα, όπου από σήμερα ο στρατιώτης της ΕΛΔΥΚ αναπαύεται μαζί με τους γονείς και τον αδελφό του.

Το «παρών» τόσο στην εξόδιο ακολουθία και την ταφή, όσο και στην εκδήλωση που ακολούθησε με τα αποκαλυπτήρια μνημείου για τον Κωνσταντίνο Τσιτιρίδη, έδωσαν ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Διονύσης Σταμενίτης, βουλευτές του νομού, ο αντιπεριφερειάρχης Πέλλας, Δάνης Τζαμτζής, ο δήμαρχος Πέλλας, Στάθης Φουντουκίδης, εκπρόσωποι του Στρατού, της Αστυνομίας και διαφόρων σωματείων, συναγωνιστές του, συγγενείς, φίλοι και συντοπίτες του κ.ά.

Μνημείο για έναν ήρωα

«Σήμερα η πατρίς ευγνωμονούσα αποτίει φόρο τιμής στον έφεδρο αξιωματικό, Κωνσταντίνο Τσιτιρίδη, που επιστρέφει στη γενέτειρά του μετά από 50 χρόνια […] Ο επαναπατρισμός των οστών του ήρωα Κωνσταντίνου Τσιτιρίδη είναι το ελάχιστο που θα μπορούσε να πράξει η Ελληνική Πολιτεία. Είναι το προϊόν προσπαθειών μισού αιώνα μεταξύ των κυβερνήσεων Κύπρου και Ελλάδος για ανεύρεση, ταυτοποίηση και επαναπατρισμό των θυμάτων που χάθηκαν μαχόμενοι κατά την τουρκική εισβολή», τόνισε ο υφυπουργός Ανάπτυξης και Τροφίμων, κατά τα αποκαλυπτήρια μνημείου σε κεντρική πλατεία της Κρύας Βρύσης.

Ένα μνημείο που, όπως είπε ο κ. Σταμενίτης, ο οποίος εκπροσώπησε την κυβέρνηση στην εκδήλωση, έγινε ως ένδειξη πατριωτικού θαυμασμού, τιμής και αναγνώρισης του αγωνιστή του έθνους μας.

Στην ηρωική θυσία του Κωνσταντίνου Τσιτιρίδη και των συμπολεμιστών του αναφέρθηκε και ο δήμαρχος Πέλλας Στάθης Φουντουκίδης, ο οποίος συνδέεται με συγγενικούς δεσμούς με τον πεσόντα.

Η εκδήλωση πλαισιώθηκε από καταθέσεις στεφάνων, καθώς και ποντιακά μοιρολόγια και χορούς, τιμώντας έτσι την ποντιακή καταγωγή του.


Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2024

Αν κλείσουν τους δρόμους δεν θα έχουν την κοινωνία μαζί τους

Σωστά έλεγαν οι αγρότες στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις ότι η κοινωνία είναι μαζί τους. Πλέον οι αγώνες τους είναι για την επιβίωση και όχι για πάρουν όλα τα λεφτά για όλα τα κιλά, που δήλωναν τις εποχές του «ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια».

Για τότε λέμε, που τα χωράφια ήταν… τριώροφα, με την έννοια ότι δήλωναν διπλάσια και τριπλάσια έκταση καλλιεργήσιμης γης παίρνοντας επιδοτήσεις που ουδείς το ήλεγχε. Και τα κοπάδια εν μια νυκτί διπλασίαζαν και τριπλασίαζαν τα ζωντανά, έχοντας σμίξει με τα διπλανά κοπάδια, για να πάρουν διπλάσια και τριπλάσια επιδότηση. Ή τα βαμβάκια βρέχονταν για να ζυγίζουν περισσότερο.

Τότε που τα φρούτα θάβονταν σε χωματερές και τα πορτοφόλια γέμιζαν για να γίνουν BMW, διαμερίσματα στα αστικά κέντρα και στην καλύτερη περίπτωση θηριώδη τρακτέρ, αναντίστοιχα με τις ανάγκες των μικρών ελληνικών εκτάσεων καλλιεργήσιμης γης.

Αυτοί οι καιροί πέρασαν ανεπιστρεπτί. Άλλωστε τα παρόντα εκρηκτικά προβλήματα δεν είναι ίδιον των «καλομαθημένων» Ελλήνων αγροτών. Το δείχνουν τα δακρυγόνα έξω από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, το κλείσιμο δρόμων στην Ισπανία, η οργή των Γερμανών, Γάλλων, Ρουμάνων, Ιταλών, Ιρλανδών, και λοιπών εθνικοτήτων αγροτών.

Υπάρχουν κοινά τα προβλήματα μεταξύ των οποίων οι αυξήσεις στις τιμές ενέργειας, το κόστος παραγωγής, η επιβαρυντική «πράσινη συμφωνία» της Ε.Ε. (κανόνες με απώτερο στόχο την επίτευξη κλιματικής ουδετερότητας ως το 2050), η κατάρρευση των τιμών (όχι μόνο από την εισαγωγή αδασμολόγητων προϊόντων από την Ουκρανία, που στο κάτω-κάτω η άμυνά της είναι γεωπολιτική αναγκαιότητα για την Ευρώπη), αλλά και φτηνών προϊόντων από τρίτες χώρες, κάποιες εκ των οποίων χρησιμοποιούν μεθόδους και φάρμακα απαγορευμένα στους Ευρωπαίους αγρότες!

Ακατανόητη ανοησία, αναισθησία και αυτοχειριαστική λογική των μανδαρίνων την Ε.Ε.

Στα καθ’ ημάς, οι Έλληνες αγρότες ζητούν αφορολόγητο αγροτικό πετρέλαιο, 7 λεπτά η κιλοβατώρα το ρεύμα, επιδότηση σε εφόδια και ζωοτροφές, όχι παράνομες ελληνοποιήσεις. Παράλληλα αποζημιώσεις στο 100% και αναπλήρωση χαμένου εισοδήματος στα προϊόντα, αλλά και να μην εφαρμοστεί η νέα ΚΑΠ.

Η κυβέρνηση έχει απαντήσει ότι εν πολλοίς έχει καλύψει τα αιτήματά τους μέσα στο πλαίσιο του υπάρχοντος δημοσιονομικού χώρου. Τα 232 εκατ. ευρώ που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός από βήματος Βουλής δεν τους ικανοποιούν αλλά είναι στο πλαίσιο των υπαρχόντων δυνατοτήτων. Και είναι προσβολή προς τους πολίτες, από τους φόρους των οποίων δοθούν, να χαρακτηρίζονται ως «ψίχουλα».

Ακόμη χειρότερο και ακατανόητο είναι να τιμωρούνται οι πολίτες με την αυθαιρεσία του κλεισίματος των δρόμων, επειδή οι αγρότες έχουν τη «δύναμη πυρός», τα τρακτέρ, για να το επιβάλουν. Συνήθως όταν κάποιος διαμαρτύρεται στρέφεται κατά του εργοδότη του, ενώ στερεί το κοινωνικό σύνολο από τις υπηρεσίες του.

Για παράδειγμα, οι οδηγοί των αστικών λεωφορείων δεν θα μεταφέρουν το επιβατικό κοινό, οι εργάτες καθαριότητας δεν θα μαζέψουν τα σκουπίδια, οι καθηγητές δεν θα κάνουν μαθήματα, οι δημοσιογράφοι δεν θα προσφέρουν ενημέρωση (προς μεγάλη χαρά κάποιων). Σε ένα εργοστάσιο θα σταματήσει η παραγωγή του προϊόντος του.

Κατ’ αντιστοιχία στην περίπτωση των αγροτών, αγωνιστική συνθήκη θα ήταν να μην προσφέρουν τα προϊόντα τους στην αγορά. Παράλληλα να ζητήσουν από το κράτος την εκπλήρωση των αιτημάτων τους, στο πλαίσιο πάντα της κοινωνικής προστασίας και όχι ως εργασιακό δικαίωμα, αφού το κράτος δεν είναι ο φυσικός εργοδότη τους.

Οι πολίτες με ποια εργασιακή λογική θα ταλαιπωρηθούμε με το να τους απαγορευτεί η μετακίνηση; Και τα εμπορεύματα άλλων κλάδων, άλλων επαγγελμάτων, γιατί θα πρέπει καθυστερήσουν στην παράδοσή τους; Επιχειρήσεις και επαγγελματίες, γιατί να υποστούν οικονομικό κόστος επειδή οι αγρότες έχουν διαμάχη με το κράτος;

Οι επιχειρήσεις π.χ. που παράγουν και μεταφέρουν τα εμπορεύματά τους (και που έχουν και αυτοί εργαζόμενους που πρέπει να πληρωθούν), έχουν υπογράψει συμβόλαια, συν τοις άλλοις και με δεσμευτικές ημερομηνίες παράδοσης. Η αντίδρασή τους στον αποκλεισμό είναι λογική και δεν θα αποτελεί «κοινωνικό αυτοματισμό» όπως η εύκολη Αριστερά χαρακτηρίζει κάθε αντίδραση πληττόμενων στρωμάτων. Είναι η άμυνα αυτού που τιμωρείται για κάτι που δεν ευθύνεται.

Κυβερνητικές πηγές δηλώνουν ότι η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να συνεχίσει τον διάλογο, όχι όμως υπό τον εκβιασμό του κλεισίματος των δρόμων. Αυτό αφορά την κυβέρνηση και τους αγρότες.

Εμείς αναφερόμαστε στην κοινωνία η οποία θα υποστεί την αυθαιρεσία του κλεισίματος των δρόμων για μια διαμάχη στην οποία δεν έχει ευθύνη, ενώ την ίδια στιγμή με τους φόρους της συμβάλλει στην επούλωση των προβλημάτων τους.

Και είναι σίγουρο μετά το κλείσιμο των δρόμων δεν θα επαίρονται οι αγρότες ότι η κοινωνία είναι μαζί τους.