Το ηχηρό χαστούκι στην Τουρκία από τους φρουρούς του Έβρου: Tο μεγάλο ΟΧΙ στην ασύμμετρη απειλή…

Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που η Τουρκία είχε πάρει την απόφαση να μετατρέψει το μεταναστευτικό ζήτημα και τις προσφυγικές ροές, σε μια ασύμμετρη απειλή για την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Έναν χρόνο μετά οι ροές των μεταναστών στον Έβρο δεν έχουν σταματήσει, αλλά σίγουρα δεν έχουν και καμία απολύτως σχέση με εκείνες του πρόσφατου παρελθόντος.

Έναν χρόνο μετά το ξέσπασμα της ασύμμετρης απειλής, οι ροές στον Έβρο υπάρχουν, με τους δουλεμπόρους να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα τελευταία περάσματα που χρησιμοποιούν πριν το ολοκληρωτικό σφράγισμα του ποταμού καθώς ο νέος φράχτης ορθώνεται αλλά κι εκεί που δεν υπάρχει τ’ αποτρεπτικά έργα είναι τέτοια που δεν επιτρέπουν την πρόσβαση πλέον.

Έναν χρόνο μετά στο Αρχιπέλαγος η Άγκυρα δεν έχει σταματήσει την εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού και μάλιστα στις «παραδοσιακές» εξόδους στο Ελληνικό και Ευρωπαϊκό έδαφος. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές υπάρχουν το τελευταίο διάστημα μικρές αυξήσεις ροών. Μάλιστα έχει καταγραφεί ότι οι δουλέμποροι ξεκίνησαν και πάλι τα νυχτερινά εν πλω παράνομα δρομολόγια με λέμβους, τα οποία είχαν ατονήσει διότι η προτίμηση ήταν αυτά να γίνονται στο φως της ημέρας.

Τα δουλεμπορικά απέναντι από τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου έχουν στήσει εδώ και χρόνια την οργανωμένη «φάμπρικα» και οδηγούν τις λέμβους με τους μετανάστες στα Ελληνικά παράλια και μάλιστα προσπαθούν, σύμφωνα με πληροφορίες, τα δρομολόγιά τους να είναι σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη που βρίσκονται οι πλωτές περιπολίες των Αμφίβιων Καταδρομέων και του Λιμενικού.

Η ασύμμετρη απειλή οδήγησε στη θωράκιση των στελεχών και της χώρας

Έναν χρόνο μετά όμως από εκείνες τις κρίσιμες ημέρες της ασύμμετρης απειλής η κατάσταση βρίσκει την Ελλάδα σίγουρα πολύ πιο προετοιμασμένη για το ενδεχόμενο ενός νέου ξεσπάσματος.

Τα μέσα που έχουν πλέον στη διάθεσή τους τα Σώματα Ασφαλείας και οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι υπέρ πολύτιμα, ώστε τα στελέχη τους να κάνουν με πολύ πιο ορθό και ασφαλή τρόπο τη δουλειά τους στη μεθόριο γραμμή.

Σε όλες τις Ταξιαρχίες στον Έβρο αλλά και στις Ανώτατες Διοικήσεις των Ταγμάτων Εθνοφυλακής στα νησιά υπάρχουν νέα επιχειρησιακά υλικά που βοηθούν σημαντικά στην επιτήρηση.

Plate Carrier, High cut κράνη, θερμικές διόπτρες επί των όπλων, ολογραφικά σκοπευτικά επί του όπλου, τηλεχειριζόμενες κάμερες στα πιο απρόσιτα σημεία του Έβρου και της νησιωτικής Ελλάδας, οι οποίες έχουν δυνατότητα θερμικής απεικόνισης με μεγάλο οπτικό ζουμ για τον έλεγχο των ροών. Επιπλέον στους σχηματισμούς υπάρχουν drone με θερμικές κάμερες, νέα αποστασιόμετρα- laser ενώ στον Έβρο έχουν φτάσει και νέα οχήματα off road 4χ4 που έχει παραλάβει η ΕΛ.ΑΣ και ο Στρατός Ξηράς.

Πριν από έναν ακριβώς χρόνο οι Τουρκικές δυνάμεις είχαν πιστέψει ότι θα έπιαναν στον ύπνο τις Ελληνικές Δυνάμεις ασφαλείας της αστυνομίας και του Στρατού στον Έβρο.

Ο Ταγίπ Ερντογάν άναψε την σπίθα της ασύμμετρης απειλής- οι πρώτες κρίσιμες ώρες

Ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος είχε σύρει πρώτος εκείνο το «γαϊτανάκι» της ασύμμετρης απειλής καλώντας μετανάστες που ήταν ακόμη και στα σύνορα με τη Συρία να περάσουν στο Ελληνικό και Ευρωπαϊκό έδαφος λέγοντας ότι τα σύνορα η Τουρκία τα είχε ανοίξει.

Οι πρώτες ώρες όπως έλεγαν τότε οι ίδιοι οι κάτοικοι στις Καστανιές αλλά και τα στελέχη που έζησαν εξ αρχής την έναρξη της κρίσης, τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, με χιλιάδες μετανάστες που έβαζαν ως ασπίδες γυναίκες και μικρά παιδιά, να επιχειρούν να περάσουν τα σύνορα, ενώ ακριβώς πίσω τους συνωστιζόταν περισσότερο πλήθος. Η εντολή όμως ήταν σαφής, υπεράσπιση του Ελληνικού και Ευρωπαϊκού εδάφους από την ασύμμετρη απειλή.

Όποιος όμως έβρισκε αντίσταση από την Ελληνική πλευρά και είχε αντιληφθεί την τουρκική εξαπάτηση, ζούσε και τους ξυλοδαρμούς από την jadarma που περίμενε όλους εκείνους που έκαναν πίσω απογοητευμένοι. Βία ως απειλή για να συνεχίσουν την προσπάθεια να σπάσουν την αλυσίδα που είχαν δημιουργήσει οι δυνάμεις ασφαλείας στο Ελληνικό έδαφος.

Μετά τις πρώτες κρίσιμες ώρες η άμεση αντίδραση του Ελληνικού Επιτελείου, ήταν από τον  Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, Στρατηγό Κωνσταντίνο Φλώρο. Η μετακίνηση δυνάμεων από την ενδοχώρα στον Έβρο, κυρίως των Καταδρομών από τις Βόρειες Μοίρες λειτούργησε αποτρεπτικά. Παράλληλα ο Αρχηγός έθετε σε άμεση επιφυλακή για μετακίνηση μονάδες για τα νησιά.

Στρατηγός Φλώρος και Αντιστράτηγος Λαλούσης, δηλαδή οι Αρχηγοί ΓΕΕΘΑ & ΓΕΣ είχαν μόλις αφήσει τις διοικήσεις της 1ης Στρατιάς και του 4ου Σώματος, δηλαδή δυο σχηματισμούς που είναι προσανατολισμένοι στην φρούρηση των χερσαίων συνόρων στον Έβρο. Και οι δυο είχαν πληροφορίες για το τι ετοίμαζε η Τουρκία και αθόρυβα είχαν γίνει ορισμένα έργα.

Στις Καστανιές, στην Πράσινη Πόρτα, στο Πέταλο και σε άλλα σημεία του Έβρου εν μέσω επεισοδίων οι Διμοιρίες του Μηχανικού είτε επισκεύαζαν τμήματα του υπάρχοντος φράχτη (στα 12 χλμ που εκτείνεται από τις Καστανιές και προς νότια) είτε κατασκεύαζαν εχίνους για να τοποθετηθούν στα κομμάτια γης του Ελληνικού εδάφους που ήταν ακάλυπτα και φρουρούνταν από στελέχη της ΕΛ.ΑΣ ή του Στρατού Ξηράς. Αυτές οι Διμοιρίες «πολέμησαν» με τον δικό τους τρόπο και νίκησαν, μέσα από πέτρες, μολότοφ, δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες από την στρατοχωροφυλακή. Αλλά κι όταν τα επεισόδια κόπασαν και οι μετανάστες αποσύρθηκαν, αυτά τα στελέχη συνέχισαν και συνεχίζουν τον αγώνα τους για το σφράγισμα του Έβρου.

Η γνωστοποίηση σε ανώτατο επίπεδο του προβλήματος αντιμετώπισης της ασύμμετρης απειλής, οι πιέσεις που δέχτηκε η Τουρκία. αλλά και ο Covid-19 που άρχισε να χτυπά τον πρόχειρο καταυλισμό πίσω από το Τουρκικό φυλάκιο στις Καστανιές και βέβαια πάνω απ' όλα η πίεση και η αποτρεπτική ισχύ που άσκησε η Ελλάδα, λειτούργησαν καταλυτικά ώστε η Άγκυρα να λάβει το μήνυμα και ν’ αποσύρει τους χιλιάδες των μεταναστών από την «κόκκινη γραμμή» του Έβρου.

Το «χαστούκι» για τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο από τα στελέχη της πρώτης γραμμής του Έβρου και των ακριτικών νησιών ήταν πολύ δυνατό και αυτό η Τουρκία δεν μπορούσε να το ξεχάσει. Ακόμη και σήμερα επιδιώκει τη δημιουργία έντασης και θερμού επεισοδίου με την Ελλάδα.

1952: Η άγνωστη ελληνοβουλγαρική σύγκρουση για τη νησίδα “Γ” στον Έβρο

Πού βρίσκεται η νησίδα Γ; – Η προσπάθεια κατάληψής της από τους Βούλγαρους το 1952 και η ελληνική αντίδραση- Πλήρες χρονικό των γεγονότων. Ο ποταμός Έβρος και νησίδες του.

Για τα ελληνικά νησιά (νησαία εδάφη), που είναι περίπου 10.000, έχουν γραφτεί χιλιάδες άρθρα. Εκείνα που έχουν παραμεληθεί ,είναι τα λιμναία και τα ποτάμια νησαία εδάφη. Για τη χώρα μας ιδιαίτερη σημασία έχουν τα νησιά που βρίσκονται (ή καλύτερα που εμφανίζονται ορισμένους μήνες το χρόνο) στον ποταμό Έβρο. 

Όπως είναι γνωστό, ο Έβρος πηγάζει από τη Βουλγαρία και εκβάλλει στο Θρακικό πέλαγος. Για 203 χιλιόμετρα αποτελεί το φυσικό σύνορο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ ένα μικρό τμήμα του, 15 χλμ περίπου, αποτελεί το φυσικό όριο μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους σε μήκος και παροχή ποταμούς της χώρας μας. Έντονη είναι η παρυδάτια βλάστηση και πλούσια η πανίδα του. Σπουδαιότεροι παραπόταμοί του σε ελληνικό έδαφος είναι ο Άρδας και ο Ερυθροπόταμος.

Στον ποταμό Έβρο υπάρχουν πολλά νησιά, τα οποία όμως εμφανίζονται στα τέλη της άνοιξης και το καλοκαίρι, καθώς ο όγκος του νερού του ποταμού, ιδιαίτερα το φθινόπωρο και τον χειμώνα, τα εξαφανίζει. Όπως γράφει ο κορυφαίος νησιολόγος Γεώργιος Κ.Γιαγκάκης «το πρόσκαιρο της υπάρξεως πολλών εξ’αυτών εξαρτάται από τον όγκο των υδάτων (του ποταμού), από τον όγκο και τη σύσταση των φερτών υλών και τις μετακινήσεις της κοίτης (αλλαγή ρου)(ενν. του ποταμού)». Γενικότερα τα νησιά των ποταμών έχουν ευμετάβλητη έκταση, καθώς πολλά είναι αμμώδη, τα περισσότερα είναι πολύ μικρά και δεν κατοικούνται μόνιμα.

Όσοι έχουν υπηρετήσει τη θητεία τους στον Έβρο γνωρίζουν ότι οι Τούρκοι, όταν εμφανιζόταν τα νησιά, στέλνουν σ’ αυτά βοσκούς με αγελάδες, γιδοπρόβατα κλπ, προσπαθώντας κατά κάποιο τρόπο να δηλώσουν ότι τα νησιά αυτά τους ανήκουν. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να υπάρχει αυξημένη επιφυλακή από την ελληνική πλευρά, αντεγκλήσεις και μικροεπεισόδια. Ένας… βετεράνος στρατιώτης, που είχε υπηρετήσει περίπου 2 χρόνια στον Έβρο, στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 , μας ανέφερε ότι το καλοκαίρι του 1978, Λόχος Τάγματος Πεζικού, αναγκάστηκε για 6 περίπου μήνες να παραμείνει σε σκηνές (τα πασίγνωστα σκηνάκια σε όσους έχουμε υπηρετήσει τη στρατιωτική μας θητεία) δίπλα στο ποτάμι, λόγω συνεχών μικροεπεισοδίων με τους Τούρκους για γιδοπρόβατα και αγελάδες στα νησιά του Έβρου!

Η νησίδα Γάμα («Γ») του Έβρου

Και όμως το σοβαρότερο επεισόδιο για τα νησιά του ποταμού Έβρου δεν έχει γίνει μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Μάλιστα χρονολογείται από το πολύ μακρινό 1952.

Όπως αναφέραμε, ο ποταμός Έβρος για 15 περίπου χιλιόμετρα αποτελεί το φυσικό σύνορο μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Στο τμήμα αυτό υπάρχουν αρκετές νησίδες, οι περισσότερες από τις οποίες ανήκουν στη Βουλγαρία. Οι ελληνικές έχουν πάρει τα ονόματά τους από τα αρχικά γράμματα της αλφαβήτου.

Η νησίδα «Γ» δεν υπήρχε το 1921, όταν έγινε η χάραξη των συνόρων μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Αρχικά, το 1932 εμφανίστηκε αμμώδης πρόσχωση χωρίς βλάστηση, έκταση με διαστάσεις 150 μ. – 250 μ. Χ 60 μ. – 80 μ. Το 1993 στη νησίδα εμφανίστηκε βλάστηση, η οποία τα επόμενα χρόνια φούντωσε και το 1936 έγινε πυκνή και αδιαπέραστη. Με το πέρασμα του χρόνου η νησίδα μεγάλωνε και η βλάστηση γινόταν όλο και πιο πυκνή.

Το 1936 η Βουλγαρία αμφισβήτησε την κυριαρχία της Ελλάδας επί της συγκεκριμένης νησίδας. Ακολούθησαν συνεννοήσεις και ανταλλαγή διακοινώσεων μεταξύ των δύο χωρών ως το 1939. Μέχρι το 1939 ο κύριος ρους του Έβρου διερχόταν μεταξύ της νησίδας και του ελληνικού εδάφους αφήνοντας αυτή στη βουλγαρική πλευρά με βάση τη συνθήκη του Νεϊγί (27/11/1919), σύμφωνα με την οποία η μεθόριος καθορίζεται από τον κύριο ρου του ποταμού. Ο κύριος ρους του Έβρου άλλαξε το 1939 διερχόμενος από τότε μεταξύ της νησίδας και του βουλγαρικούεδάφους με αποτέλεσμα η νησίδα «Γ» να περάσει σε ελληνική κυριαρχία.

ο 1950 η νησίδα «Γ» έφτασε να έχει έκταση 45 – 60 στρέμματα περίπου. Το ΒΔ άκρο της απέχει από τα Δίκαια περίπου ένα χιλιόμετρο. Από το 1939 ως το 1952 στη νησίδα «Γ», που πλέον είχε αποκτήσει μεγάλη στρατηγική αξία, γινόταν υλοτομία και βοσκή ζώων.

Το χρονικό των γεγονότων του 1952

Τον Φεβρουάριο του 1952 η χώρα μας είχε ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ενώ η Βουλγαρία παρέμενε σταθερός σύμμαχος της ΕΣΣΔ. Τότε γινόταν λόγος για κίνδυνο απ’ τον Βορρά και όχι για εξ’ Ανατολών κίνδυνο, καθώς οι ελληνικές κυβερνήσεις πίστευαν ότι οι κομμουνιστές αποτελούν την πραγματική απειλή για την Ελλάδα.

Πρωθυπουργός της χώρας μας εκείνη την περίοδο ήταν ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο οποίος όμως είχε υποστεί εγκεφαλικό και από τον Μάρτιο του 1952 είχε μεταβεί στο εξωτερικό. Τον αναπλήρωνε ο Σοφοκλής Βενιζέλος.

Το 1948 είχε συμβεί επεισόδιο στη νησίδα Α, που είχε τότε έκταση 700 – 800 στρέμματα, κατά τη διάρκεια του οποίου σκοτώθηκαν δύο Βούλγαροι στρατιώτες.

Τα γεγονότα στη νησίδα «Γ»,έχουν ως εξής:

Στις 20 / 5 / 1952 εμφανίστηκαν Βούλγαροι στη νησίδα «Γ». Επιδόθηκε επιστολή διαμαρτυρίας από την ελληνική πλευρά. Στις 26 / 7 / 1952 τρεις Βούλγαροι στρατιώτες ανέβηκαν στη νησίδα , όμως εκδιώχθηκαν από ελληνική περίπολο ΤΕΑ. Τι ήταν τα ΤΕΑ(Τάγματα Εθνοφυλακής Αμύνης) όμως; Επρόκειτο για ένα ειδικό (παρα)στρατιωτικό σώμα, που συγκροτήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1948 και αποτελούσαν κατά κάποιον τρόπο συνέχεια των ΜΑΥ(Μονάδων Ασφαλείας Υπαίθρου) και των ΜΑΔ(Μεικτών Αποσπασμάτων Διώξεως). Είχαν παρουσία σε όλη την ελληνική επικράτεια, εκτός από τα μεγάλα αστικά κέντρα, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα. Διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στις στρατιωτικές και πολιτικές εξελίξεις για 30 και πλέον χρόνια. Καταργήθηκαν το 1982 από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου και αντικαταστάθηκαν από την Εθνοφυλακή.

Το σοβαρότερο περιστατικό έγινε στις 27 / 7 / 1952. Κατά μία εκδοχή, Βούλγαροι στρατιώτες ανέβηκαν στη νησίδα «Γ». Στάλθηκε για εκδίωξή τους μεικτή περίπολος ΤΕΑ – Χωροφυλακής, η οποία όμως έπεσε σε ενέδρα. Τρεις Έλληνες σκοτώθηκαν και άλλοι τρεις τραυματίστηκαν, σύμφωνα με τον Γ. Κ. Γιαγκάκη. Ένας αυτόπτης μάρτυρας όμως των γεγονότων, ο κύριος Αλέκος Μαδεμτζής, πολλά χρόνια αργότερα κάνει λόγο για 4 νεκρούς, κάτι που φαίνεται πιθανότερο. Στο διαδίκτυο βρήκαμε τα ονόματα των νεκρών.

Νικόλαος Ψαράκης, Ανθυπασπιστής της χωροφυλακής 46 ετών, οι οπλίτες ΤΕΑ Γεώργιος Σακαλίδης 25 ετών και Αθανάσιος Σιναπίδης, 27 ετών, καθώς και ο 19χρονος βοσκός Νικόλαος Πορτοκαλίδης. Αν και φαίνεται ότι όλα ξεκίνησαν από μία παρανόηση, καθώς ο νεαρός βοσκός φοβήθηκε ότι οι Βούλγαροι θα άρπαζαν τα ζώα του, τα οποία έβοσκε στη νησίδα «Γ’ και έσπευσε να ειδοποιήσει τη Χωροφυλακή και τα ΤΕΑ, το αποτέλεσμα ήταν τραγικό.

Ο Ανθυπασπιστής Ψαράκης, πήρε ένα οπλοπολυβόλο και δύο χωροφύλακες και κινήθηκε προς τη νησίδα. Κάποια στιγμή όμως πέρασε στο βουλγαρικό έδαφος. Οι Βούλγαροι τον πυροβόλησαν και τον σκότωσαν. Μάλιστα, τη νύχτα, μετέφεραν τη σορό του πιο μακριά και δεν δέχτηκαν, στη συνέχεια, να την παραδώσουν στους οικείους του.

Το επεισόδιο θεωρήθηκε πάρα πολύ σοβαρό. Στις 28/7/1952, ο προεδρεύων της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών Σοφοκλής Βενιζέλος και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Γεώργιος Μαύρος, ενημέρωσαν την κοινή γνώμη για το σοβαρό επεισόδιο που είχε συμβεί την προηγούμενη μέρα στη νησίδα “Γ” του Έβρου. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο Σ. Βενιζέλος, ενημερώθηκε από τον Αμερικανό πρέσβη Πιουριφόι!Την ίδια μέρα, έγινε συνάντηση μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων για διευθέτηση του όλου ζητήματος, αλλά οι εκπρόσωποι της γειτονικής χώρας, δεν δέχθηκαν να παραλάβουν επιστολή διαμαρτυρίας της ελληνικής πλευράς.

Έτσι, στις 29/7/1952, ο Έλληνας Μόνιμος Αντιπρόσωπος στον Ο.Η.Ε., υπέβαλε επιστολή διαμαρτυρίας στον Γ.Γ. του Διεθνούς Οργανισμού, τον Νορβηγό Τρίγκβε Λι.

Ωστόσο, οι Βούλγαροι συνέχισαν την παρουσία τους στην νησίδα, στέλνοντας σ’ αυτή οπλίτες, μεταφέροντας υλικά και κάνοντας εκσκαφές. Ήταν φανερό, ότι προσπαθούσαν να δημιουργήσουν τετελεσμένα και να καταλάβουν την νησίδα.

Στις 3/8/1952, παρατηρήθηκαν νέες κινήσεις Βούλγαρων οπλιτών στη νησίδα «Γ». Στο μεταξύ, το θέμα άρχισε να παίρνει διεθνείς διαστάσεις. Ας μην ξεχνάμε, ότι επρόκειτο για μία εποχή έντονης αντιπαράθεσης μεταξύ Ανατολής-Δύσης, στα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Υπήρξαν μάλιστα φόβοι γενικευμένης σύγκρουσης!

Στις 4/8/1952, επειδή οι Βούλγαροι δεν προσήλθαν για την παραλαβή της επιστολής διαμαρτυρίας, εγκαταστάθηκε στην περιοχή μεγαφωνική συσκευή και ανακοινώθηκε στη βουλγαρική γλώσσα, ότι αν τα βουλγαρικά στρατεύματα δεν αποχωρήσουν από τη νησίδα «Γ» μέσα σε 48 ώρες, θα γίνει χρήση όπλων από την ελληνική πλευρά. Η προθεσμία ξεκινούσε από τις 8:30 π.μ. της 4/8/1952. Ωστόσο, οι Βούλγαροι την ίδια μέρα, συνέχιζαν να είναι παρόντες στη νησίδα.

Η Ελλάδα διαμαρτυρήθηκε στον Γ.Γ. του Ο.Η.Ε., ζητώντας την απομάκρυνση των Βούλγαρων από τη νησίδα «Γ» και τη ρύθμιση για την κυριαρχία της χώρας μας επί της νησίδας «Α». Στη σχετική επιστολή, τονιζόταν ότι αν μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα δεν εκκενωθεί η νησίδα, η Ελλάδα θα κάνει χρήση του δικαιώματος αυτοάμυνας.

Τη σοβαρότητα της κατάστασης, δείχνει και το γεγονός της άφιξης Κλιμακίου Παρατηρητών του Ο.Η.Ε. στην περιοχή του Έβρου, με σκοπό την εκτόνωση της κατάστασης.

Στις 5/8/1952, δεν παρατηρήθηκε καμία κίνηση στη νησίδα. Στις 8:30 π.μ. της 6/8/1952, έληξε η προθεσμία που είχε δώσει στη Βουλγαρία η χώρα μας. Μετά τη λήξη της, παρατηρήθηκαν κινήσεις Βούλγαρων οπλιτών στη νησίδα «Γ». Έτσι, στις 7/8/1952, από τις 9:30 π.μ. ως τις 13:30, οι ελληνικές δυνάμεις εκτέλεσαν βολές με αυτόματα όπλα και όλμους επί της νησίδας. Οι διαταγές ήταν σαφείς :

Βολή μόνο εφόσον παρατηρηθεί κίνηση επί της νησίδας και

Αποφυγή ρίψης και πτώσης βλημάτων βόρεια της νησίδας, καθώς υπήρχε κίνδυνος να πέσουν σε βουλγαρικό έδαφος, με κίνδυνο γενικευμένης σύρραξης.

Την ίδια μέρα, η Βουλγαρία διαμαρτυρήθηκε στον Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. Τη νύχτα της 8ης προς 9η Αυγούστου, οι Έλληνες στρατιώτες, που βρίσκονταν στην περιοχή, αντιλήφθηκαν κινήσεις Βούλγαρων και τοποθέτηση ναρκών στη νησίδα. Στις 11/8/1952, εντοπίστηκαν Βούλγαροι στη νησίδα, οι οποίοι δέχτηκαν πυρά από την ελληνική πλευρά. Τη νύχτα της 11ης προς 12η Αυγούστου 1952, οι Βούλγαροι συνέχισαν τη ναρκοθέτηση του δυτικού τμήματος της νησίδας και άρχισαν να κατασκευάζουν στέγαστρα.

Στις 14/8/1952, Βούλγαροι στρατιώτες που βρίσκονταν στη νησίδα, πέρασαν στο απέναντι βουλγαρικό έδαφος, για να παραλάβουν συρματόπλεγμα. Καταιγιστικά πυρά από την ελληνική πλευρά, δεν τους επέτρεψαν να γυρίσουν στη νησίδα. Στις 18/8/1952, παρατηρήθηκε μεμονωμένη κίνηση Βούλγαρου στρατιώτη. Ρίχτηκαν όλμοι από την ελληνική πλευρά, στη 01:00 π.μ. και στις 14:45 και σημειώθηκαν εκρήξεις και πυρκαγιές. Έκρηξη νάρκης, στο κέντρο της νησίδας έγινε και στις 19/8/1952. Την επόμενη, ακούστηκαν στη διάρκεια της νύχτας, θόρυβοι από εργασίες στο κέντρο της νησίδας. Η ελληνική πλευρά απάντησε με βολές όπλων και πολυβόλων. Το γειτονικό βουλγαρικό στρατόπεδο του Σβίλενγκραντ, τέθηκε σε συναγερμό.

Στις 25/8/1952, ο Έλληνας Μόνιμος Αντιπρόσωπος στον Ο.Η.Ε. , παρέδωσε τρίτη επιστολή διαμαρτυρίας στον Γ.Γ. του Οργανισμού, με την οποία δηλωνόταν η επιθυμία της χώρας μας για ρύθμιση των μεθοριακών ζητημάτων με τη Βουλγαρία.

Τίτο και Τουρκία υπέρ της Ελλάδας!

Η κρίση πλέον είχε αποκλιμακωθεί. Ελληνική περίπολος που ανέβηκε στη νησίδα «Γ», δεν βρήκε κανέναν Βούλγαρο. Δεν ήταν εφικτή όμως η διατήρηση μόνιμης δύναμης στη νησίδα.Οι παρατηρητές του Ο.Η.Ε. στην έκθεση τους, σημείωναν ότι οι ελληνικές Αρχές μετά από πολλές προειδοποιήσεις μέσω μεγαφώνων από τις 4 ως τις 7 Αυγούστου 1952, άνοιξαν πυρ κατά της νησίδας και όπως αυτοί αντιλήφθηκαν, όλα τα πυρά συγκεντρώθηκαν στη νησίδα και μόνο ένα βλήμα εξοστρακίστηκε και έπεσε σε βουλγαρικό έδαφος. Να σημειώσουμε ότι τότε, αρχηγός Γ.Ε.Σ ήταν ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος (1897 – 1989), με έντονη δράση εναντίον των ανταρτών στη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου, θείος του τέως Υπουργού Ευκλείδη Τσακαλώτου. Η περιοχή, υπάγονταν τότε στη δικαιοδοσία του Γ’ Σώματος Στρατού, διοικητής του οποίου ήταν ο Αντιστράτηγος Πυροβολικού Στυλιανός Μανιαδάκης. Η ελληνική πλευρά, αντέδρασε αποφασιστικά, αν και η αντιπολίτευση έκανε λόγο για “επιπόλαιους χειρισμούς” από την Κυβέρνηση. Η Βουλγαρία έκανε πίσω και δεν συνέχισε τη δράση της στη νησίδα «Γ». Σημαντικό ρόλο σε αυτό, έπαιξαν και οι δηλώσεις του Στρατάρχη Τίτο, ηγέτη της, τότε ενωμένης, Γιουγκοσλαβίας, ότι “ πάσα επίθεσις εκ μέρους της Βουλγαρίας θα εύρει την Γιουγκοσλαβίαν παρά το πλευρό του θύματος” (“Βραδινή’’ 8/8/1952) καθώς και η “λίαν φιλική στάσις των Τούρκων”(!)).

Βέβαια, “ύποπτες” βουλγαρικές κινήσεις στην περιοχή, παρατηρήθηκαν και στη συνέχεια, χωρίς όμως κανένα επεισόδιο. Το καλοκαίρι του 1953, συγκροτήθηκε μεικτή ελληνοβουλγαρική επιτροπή για τον διακανονισμό των συνοριακών διαφορών μεταξύ των δύο χωρών, μεταξύ των οποίων και το ζήτημα των νησίδων Α,Β και Γ του Έβρου και υπογράφηκε στη Θεσσαλονίκη σχετική συμφωνία.

Μετά από 20 περίπου χρόνια, έγινε τελικά η διευθέτηση της συνοριακής γραμμής μεταξύ των δύο χωρών. Από το 1972 ως και το 1975, έγινε η ευθυγράμμιση και δεν υπάρχει πλέον καμία αμφισβητούμενη νησίδα μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας στον Έβρο. Να σημειώσουμε, ότι εκκρεμότητα υπάρχει μέχρι σήμερα με τα ελληνοαλβανικά σύνορα, καθώς έχουν χαραχθεί «επί χάρτου» και όχι «επί εδάφους». Αυτό το θέμα ήθελε άραγε να κλείσει μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών ο Νίκος Κοτζιάς, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος και δεν πρόλαβε;

Δυστυχώς, τέσσερις Έλληνες έχασαν τη ζωή τους στο επεισόδιο του 1952. Οι Βούλγαροι δεν παρέδωσαν ποτέ τη σορό του Ανθυπασπιστή Ψαράκη, ούτε το οπλοπολυβόλο του, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις των οικείων του. Από τη βουλγαρική πλευρά, έχει γραφτεί ότι σκοτώθηκαν 7 στρατιώτες, ενώ οι Βούλγαροι ισχυρίστηκαν ότι μία γυναίκα από το χωριό Καπετάν Αντρέεβο, που έπλενε ρούχα στη βουλγαρική όχθη του Έβρου, σκοτώθηκε από ελληνικά πυρά.

Βασική πηγή του άρθρου, ήταν το πόνημα του νησιολόγου κύριου Γέωργιου Κ. Γιαγκάκη “ΝΗΣΙΣ Γ ΕΒΡΟΥ: 1952-2002-Συμβολή στη σπουδή των ποτάμιων νησίδων μας", ΤΗΝΟΣ 2002.

Ιάκωβος Τσούνης: Δωρεά στις Ένοπλες Δυνάμεις 23 εκατ. ευρώ και 60 αποβατικά σκάφη

Χαρίζει την περιουσία του στις “Άγιες” όπως τις αποκαλεί, ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις

Ένα τεράστιο παράδειγμα πατριωτισμού γνήσιου και άδολου πατριωτισμού προσφέρει ο 97χρονος βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πετυχημένος επιχειρηματίας – εφοπλιστής στον πολυτάραχο βίο του, Ιάκωβος Τσούνης. Δηλώνοντας ότι επιθυμεί να φύγει από τη ζωή όπως ακριβώς ξεκίνησε, ξυπόλητος, χαρίζει την περιουσία του στις “Άγιες” όπως τις αποκαλεί, ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Αυτός ο ιδιαίτερος και αξιοθαύμαστος Έλληνας, απόγονος ηρώων της επανάστασης του 1821, συνεχιστής της παράδοσης των μεγάλων ευεργετών του Ελληνισμού, αφήνει 23 εκατ, ευρώ για την άμυνα της πατρίδας του και 60 αποβατικά σκάφη (αμφιβίων επιχειρήσεων).  

Ο Ιάκωβος Τσούνης γεννήθηκε στην Πάτρα και είναι απόγονος των πολεμιστών της Εθνεγερσίας του 1821, Λονταίων και Πετμεζαίων, ενώ και ο ίδιος πολέμησε σε ηλικία 16 ετών στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940, όντας έτσι ο νεότερος βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με διεθνή αναγνώριση.

 

Ξεκίνησε ως εκτελωνιστής στον Πειραιά. Το 1966 εισέρχεται στην ναυτιλία ως εφοπλιστής, αποκτώντας συνολικά 13 εμπορικά πλοία και σχηματίζοντας μεγάλη περιουσία. Από τότε αρχίζει και η μεγάλη φιλανθρωπική του δράση. Δημιούργημά του επίσης είναι το Μουσείο, που βρίσκεται παραπλεύρως της μόνιμης κατοικίας του στην οδό Κύπρου, στου Παπάγου. 

Για τη συνολική προσφορά του στην πατρίδα το 2018, έλαβε τη Διαμνημόνευση του Αστέρα Αξίας και Τιμής και τον Απρίλιο του 2020 κατόπιν γνωμάτευσης του ΣΑΓΕ και προτάσεως του Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Νικολάου Παναγιωτόπουλου του απονεμήθηκε με Προεδρικό Διάταγμα η ιδιότητα του Εφέδρου Αξιωματικού, βαθμού Υποστρατήγου επί τιμή.