Σε καιρό πολέμου ένα είναι το δίλημμα

Τι ήταν το 1940 οι Έλληνες φαντάροι που πολέμησαν στην Αλβανία; Τίποτα επαγγελματίες του πολέμου ή μήπως εκπαιδευμένα κομάντο, μηχανές του θανάτου; Τίποτα απ’ αυτά. Αγρότες και εργάτες ήταν, φιλήσυχοι άνθρωποι που μέσα σε μια νύχτα βρέθηκαν να πολεμούν στα βουνά. Και τότε γιατί ξεκοίλιαζαν με την ξιφολόγχη τον κάθε Ιταλό που συναντούσαν, με τόση μανία λες και τους είχε βιάσει τη μάνα; Μα διότι είχαμε δεχτεί εισβολή. Αυτό αρκούσε.

Μην θεωρείτε άτοπη ή υπερβολική ή προβοκατόρικη την παρομοίωση. Οι συνθήκες, τα πρόσωπα, οι ιστορικές συγκυρίες μπορεί να αλλάζουν, αλλά τα συναισθήματα του απλού ανθρώπου παραμένουν ακριβώς τα ίδια στο διάβα των δεκαετιών και των αιώνων. Ο ίδιος άνθρωπος που σήμερα θα δώσει το γεμάτο τσουκάλι του στον πεινασμένο που θα του χτυπήσει την πόρτα και θα εκλιπαρήσει φαγητό και βοήθεια, θα μετατραπεί σε θεριό ανήμερο αν ο ίδιος αναξιοπαθής προσπαθήσει να του σπάσει την πόρτα και να εισβάλει στο σπίτι του για τον ίδιο λόγο.

Αλλιώς αντιδρά ο άνθρωπος σε καιρό ειρήνης και ησυχίας, αλλιώς σε καιρό πολέμου. Ειδικά όταν δεν ήταν αυτός που προκάλεσε τον πόλεμο, αλλά κάποιος άλλος τον κουβάλησε με το έτσι θέλω στην αυλή του. Κι όταν αρχίσει ο πραγματικός πόλεμος, αυτός που φωνάζει «αέρα» δεν ξεχωρίζει στο απέναντι στρατόπεδο φαντάρους από λοχαγούς, συνταγματάρχες από στρατηγούς, απλά πιόνια από αυτούς που τα κινούν. Τους θεωρεί όλους υπεύθυνους, άρα όλους εχθρούς.

Κι αυτό που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν αποτρεπτικό για κάθε βιαιότητα, το να βάζει δηλαδή ο αντίπαλος μπροστά τα βρέφη κι από πίσω να προχωρά ο ίδιος ο μαντράχαλος, σε συνθήκες πολέμου χειροτερεύει τα πράγματα. Διότι ο Έλληνας, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, μορφωτικού επιπέδου ή κοινωνικής τάξης, έχει μάθει στον κίνδυνο να βάζει μπροστά το κορμί του για να προστατέψει τα παιδιά του κι όχι το ανάποδο. Αυτός που βάζει ασπίδα το μωρό του για τα αιτήματα του, κανέναν ανθρωπισμό δεν δικαιούται.

Σταματώ εδώ, με μια απλή επισήμανση. Όταν έχουμε την πολυτέλεια της κοινωνικής ησυχίας, έχουμε και την άνεση του διαχωρισμού μας σε δεξιούς κι αριστερούς, για τον απλό κοσμάκη μιλώ. Αλλά όταν η κοινωνία μας μπαίνει σε πόλεμο λόγω εχθρικής επίθεσης, αυτά παύουν να πολυέχουν νόημα. Πρώτα νικάμε όλοι μαζί κι έπειτα ξαναχωριζόμαστε σε δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς. Ενόσω διαρκεί ο πόλεμος, ένας μόνο διαχωρισμός υφίσταται: Σ' αυτούς που θέλουν να πολεμήσουν και σ’ αυτούς που αρνούνται ή κάνουν τα κορόιδα μέχρι να περάσει η μπόρα…

Δημήτρης Καμπουράκης

Επιστολή Καρυώτη προς την ΠτΔ: "Να ανακυρηχθεί άμεσα Ελληνική ΑΟΖ"

Ο κ.Θεόδωρος Καρυώτης με επιστολή του στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Αικατερίνη Σακελλαροπούλου αναφέρει το χρόνιο πρόβλημα την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ.

Αξιότιμη κυρία Πρόεδρε,

Σας στέλνω αυτή την επιστολή από την πρωτεύουσα των ΗΠΑ, όπου κατοικώ για σχεδόν μισό αιώνα. Υπήρξα μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Ελλάδας και παρακολουθώ, ανελλιπώς, το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) από την λήξη της Διάσκεψης τον Απρίλιο του 1982 στην Νέα Υόρκη μέχρι σήμερα.

Έχω γράψει βιβλία και άρθρα για το θέμα της ΑΟΖ όλα αυτά τα χρόνια, αλλά οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν την κατέτασσαν στις προτεραιότητες της εξωτερικής μας πολιτικής. Θεώρησα ότι εκείνη την περίοδο με Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και Πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου, τους μεγαλύτερους πολιτικούς της μεταπολίτευσης, η ΑΟΖ θα τύχαινε της προσοχής τους αλλά, δυστυχώς, διαψεύσθηκα.

Από τότε πέρασαν αρκετοί Πρόεδροι της Δημοκρατίας και Πρωθυπουργοί, αλλά κανείς δεν έδειξε το πρέπον ενδιαφέρον και δεν αξιολόγησε σωστά την αξία της ΑΟΖ για την πατρίδα μας.

Εύχομαι και ελπίζω ότι εσείς θα ασχοληθείτε με το σημαντικό αυτό εθνικό θέμα με περισσότερο ζήλο από τους προκατόχους σας.

Σήμερα 137 από τα 149 παράκτια κράτη του πλανήτη μας έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ  και κανένα όμορο κράτος δεν τους κήρυξε τον πόλεμο. Η ανακήρυξη της ΑΟΖ βάσει της UNCLOS (United Nations Convention on the Law of the SEA) είναι μια μονομερής πράξη. Θα ήταν χρήσιμο να διαβάσετε την ανακήρυξη της ΑΟΖ των ΗΠΑ με προεδρικό διάταγμα το 1983, που φέρει την υπογραφή του Προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν.

Ο αείμνηστος Πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε ΑΟΖ το 2004 διαθέτοντας μόνο τέσσερα τανκς και δύο ελικόπτερα και δεν φοβήθηκε την Τουρκία, η οποία απλώς ανακοίνωσε ότι δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή ΑΟΖ, ενώ αντίθετα και οι ΗΠΑ και η ΕΕ την αποδέχτηκαν αμέσως. Φυσικά, μια τέτοια ΑΟΖ δεν θα διαθέτει μόνο η ηπειρωτική χώρα, αλλά και όλα τα ελληνικά νησιά. Έτσι, η Ελλάδα θα αποκτήσει ΑΟΖ που θα έχει έκταση 147.300 τ.χ.μ., δηλαδή μια έκταση μεγαλύτερη από αυτή της ηπειρωτικής χώρας.

Τέλος, θα ήθελα να σας επισημάνω τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην ελληνοτουρκική διαφορά. Οι Αμερικανοί για πολλά χρόνια μας πιέζουν να μην ανακηρύξουμε ΑΟΖ προτρέποντας μας «Βρείτε τα πρώτα με την Τουρκία και μετά κάνετε ανακήρυξη ΑΟΖ» ενώ γνωρίζουν πολύ καλά πως η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι πάντα μια μονομερής πράξη, όπως ακριβώς έπραξαν και οι ίδιοι το 1983.

Εμείς δυστυχώς όχι μόνο δεν έχουμε ανακηρύξει την Ελληνική ΑΟΖ, αλλά παρακολουθούμε άπρακτοι τις ανακηρύξεις και οριοθετήσεις των ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απαξίωση της Θάλασσας από ένα λαό που έγραψε μια τόσο λαμπρή ιστορία μέσα από τις θάλασσές του.

 Η ΑΟΖ δεν αποτελεί θέμα μόνο της εξωτερικής πολιτικής, αλλά εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο οικονομικής ανάπτυξης στους τομείς της αλιείας, της εξερεύνησης των υδρογονανθράκων, της αιολικής ενέργειας και της προστασίας του περιβάλλοντος. Είμαι ενήμερος ότι η ιστορία σας στα ανώτατα δικαστικά έδρανα έχει δείξει έμπρακτα την ευαισθησία σας για πολλά από αυτά τα θέματα.

Σας εύχομαι καλή δύναμη αυτές τις πρώτες πολύ δύσκολες ημέρες,που η πατριδα μας  αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις εντός και εκτός των συνόρων της. Καθώς αναλαμβάνετε το ύψιστο αξίωμα της χώρας μας είμαι  σίγουρος πως ο ελληνικός λαός θα σας περιβάλει με την αμέριστη εμπιστοσύνη και στήριξη του.

Με σεβασμό και εκτίμηση,

Θεόδωρος Καρυώτης

Ουάσιγκτον, ΗΠΑ

Εις προσοχήν αρμοδίων: Αυτή είναι η λύση για τις ροές που έρχονται από τη θάλασσα

Εις προσοχήν των αρμοδίων.
Όπως πληροφορήθηκα από πηγές του ελληνικού κράτους, υπάρχει η εξής δυνατότητα για να σταματήσουν οι ροές από τα παράλια της Μικράς Ασίας προς τα νησιά του Αιγαίου και τις ακτές του νομού Έβρου.

Βήμα Πρώτον: Εντοπίζουμε τις συγκεντρώσεις στην ακτή της τουρκίας με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Προειδοποιούμε επισήμως ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., Φρόντεξ και τουρκία ότι οργανώνεται παράνομη εισβολή στην Ελλάδα.

Βήμα Δεύτερον: Αν δεν τους σταματήσουν οι τουρκικές αρχές, κινούμαστε και είμαστε έτοιμοι στο όριο των χωρικών υδάτων της Τουρκίας με σκάφος έρευνας διάσωσης.

Βήμα Τρίτον: Προειδοποιούμε την τουρκική ακτοφυλακή ότι υπάρχει σκάφος στο οποίο επιβαίνουν πολίτες, το οποίο δε τηρεί τους κανόνες ασφαλούς ναυσιπλοΐας (φωτισμός κλπ), και καλούμε να κάνουν διάσωση.

Βήμα Τέταρτον: Αν δεν τους διασώσει η τουρκική ακτοφυλακή, πολύ πριν μπουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα, μπαίνει το δικό μας σκάφος έρευνας διάσωσης και κάνει τη διάσωση. Δηλαδή, σταματάει ο πλους προς ελληνικά χωρικά ύδατα.

Βήμα Πέμπτον: Οι ελληνικές αρχές ενημερώνουν ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., Φρόντεξ και τουρκία ότι έκαναν υποχρεωτική διάσωση σε τουρκικά χωρικά ύδατα, επειδή κινδύνευαν οι επιβάτες και ζητούν από τις τουρκικές αρχές να τους παραλάβει.

Βήμα Έκτον: Αν δεν ανταποκριθεί το τουρκικό κράτος, το ελληνικό σκάφος έρευνας διάσωσης οδηγεί τους διασωθέντες σε τουρκική ακτή.

Σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις των ειδικών, όλα τα παραπάνω προβλέπονται από το διεθνές δίκαιο.

Το θέμα εξετάζεται από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η εφαρμογή του.

Πάντως, άλλο μέτρο για την αντιμετώπισης της επιχείρησης που κάνει η τουρκία εναντίον της Ελλάδος, δεν υπάρχει για τη θάλασσα.

Οργανώστε τα νησιά με τα κατάλληλα σκάφη και προχωράτε.

Δεν μπορεί η Ελλάδα να παραδοθεί στα νύχια του Ερντογάν, των δουλεμπόρων, των ΜΚΟ, των επίορκων δικηγορίσκων και γιατρών.

Σώστε την πατρίδα

 

Σάββας Καλεντερίδης