Οι Έλληνες πάντα έτοιμοι για μάχη και θυσία

Το αίμα των ηρώων είναι πιο κοντά στον Θεό από το μελάνι των λογίων και τις προσευχές των ευσεβών».

Ο Ιούλιος Έβολα είχε δίκιο. Ποιες λέξεις, ποιες φράσεις, ποια κείμενα μπορούν να χωρέσουν τον ηρωισμό και πόσο μάλλον τη θυσία; 

 

Τι μπορούμε οι ζωντανοί να πούμε για τους ενδόξους νεκρούς του Έθνους; Τίποτα. Η ευλαβική σιωπή είναι η καλύτερη απόκριση προς Ήρωες.

Ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός βρίσκονται ήδη πολλά χρόνια στο Πάνθεον. Δεν είναι σε κάποιο “Πάνθεον Ηρώων” (αναθεματισμένοι νεοτερισμοί), είναι δίπλα στον Θεό, όπως αναφέραμε και στην αρχή.

Εκείνο το βράδυ πάνω από τις βραχονησίδες, με καιρικές συνθήκες πολύ κακές, με την ένταση που χαρίζει μια πολεμική επιχείρηση (γιατί αυτό ήταν), οι τρεις αξιωματικοί ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με τη μοίρα των πολεμιστών: Τον θάνατο οποιαδήποτε στιγμή.

Δεν έσκυψαν το κεφάλι, δεν έκλεισαν καν τα μάτια. Κοίταξαν μπροστά, κοίταξαν ψηλά, κοίταξαν την ιστορία αυτής της Φυλής. Ο εχθρός γνωστός, οι σκοπός ο ίδιος, η αυταπάρνηση δεδομένη.

Το Ελληνικό Αρχιπέλαγος, στο οποίο το Ναυτικό μας δεν έχει ηττηθεί ποτέ, είδε για ακόμη μια φορά ότι για αυτά τα νερά, οι Έλληνες δεν κάνουν πίσω. Δεν είναι ώρα να λέμε για πολιτικά παρασκήνια, για επιχειρησιακές αστοχίες. Τέτοιες στιγμές, ειδικά τώρα που η απειλή εξ ανατολών είναι εντονότατη, η θυσία των τριών αξιωματικών πρέπει να θεριεύει το εθνικό μας αίσθημα, τον πατριωτικό μας εγωισμό.

Αυτοί οι άνδρες πέθαναν για κάτι πολύ σπουδαίο, άλλωστε γι’ αυτό είναι και Ήρωες.

Δεν μας επιτρέπεται να ξεχάσουμε το πως και το γιατί, πόσο μάλλον δεν μας επιτρέπεται να αρνηθούμε την παρακαταθήκη αίματος που μας παρέδωσαν.

«Η Μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα.»

Ο Κωστής Παλαμάς μέσα σε λίγες λέξεις περιγράφει τον Ελληνισμό. Η ιστορία μας, γεμάτη από αίμα αγωνιστών μαρτυρά εμφατικά, ότι σε αυτόν τον τόπο οι καρδιές παίρνουν φωτιά, όταν η απειλή γίνεται προσβολή.

Το “ευχαριστώ” των Ελλήνων προς τους τρεις αξιωματικούς μας, δεν είναι μια απλή πράξη. Είναι η αναγνώριση της θυσίας τους, αλλά και του σκοπού της. Οι λέξεις αυτές γράφονται την μαύρη επέτειο του θανάτου του Ιωάννη Μεταξά. Εκείνου που ετοίμασε τους πάντες για τη μεγάλη μάχη, για τη μεγάλη θυσία. Πολλές δεκαετίες μετά, στο Αιγαίο οι Έλληνες έδειξαν ότι είναι πάλι έτοιμοι για μάχες, αλλά πάνω από όλα για θυσία. Ότι το “ΟΧΙ” είναι ζωντανό!

Οι παλιότεροι θυμούνται και οι νεότεροι μαθαίνουν για εκείνη τη νύχτα. Τη νύχτα που ο πόλεμος φαινόταν η μόνη εξέλιξη. Θυμούνται τον θρήνο, την απογοήτευση αλλά και το χυδαίο “ευχαριστώ” που είπε ο τότε πρωθυπουργός προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Και μετά ήρθε η οργή…

Η απορία για το πως έπεσε το ελικόπτερο ήταν στα στόματα όλων. Κανείς δεν το ξεπέρασε εύκολα. Πως θα μπορούσε άλλωστε…

24 χρόνια μετά τα Ίμια δεν έχουν ξεχαστεί, ούτε από εμάς αλλά ούτε από τους απέναντι. Εδώ είμαστε και θα είμαστε για να δουν οι Καραθανάσης, Βλαχάκος και Γιαλοψός, ότι μετά από αυτούς θα υπάρξουν και νέοι ήρωες, των οποίων το αίμα πάντα ποτίζει τη Γη και τους αναγεννά! Τιμή και Δόξα!

Νεκροί με μαρτυρικό θάνατο από το 2016 οι δύο απαχθέντες Μητροπολίτες

Φρικτό φινάλε στο πιο δραματικό σήριαλ της Χριστιανοσύνης των τελευταίων 6 ετών.

Μαρτυρικό θάνατο βρήκαν στα χέρια των φανατικών Ισλαμιστών απαγωγέων τους οι δύο απαχθέντες μητροπολίτες Χαλεπίου, ο Ελληνορθόδοξος Παύλος Yazigi (ο μικρότερος αδελφός του Πατριάρχη Αντιοχείας και πάσης Ανατολής Ιωάννη) και ο ΣυρΟρθόδοξος Επίσκοπος Γιοχάνα Ιμπραήμ.

Αυτό υποστηρίζει νέα αποκαλυπτική έρευνα που δημοσιεύει το ιστολόγιο medium.com και υπογράφει ο Σύριος Mansur Sahib, που ζει στις ΗΠΑ, με την βοήθεια των Nadine Martin, Klaus Ulbricht και Fatih Mehmetoglu.

Σύμφωνα με την έρευνα οι απαγωγείς τους σκότωσαν τον Δεκέμβριο του 2016. Είναι αυτό το φινάλε στο πιο δραματικό σήριαλ της Χριστιανοσύνης τα τελευταία 6 χρόνια; 

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, και οι δύο σκοτώθηκαν από μαχητές του ομίλου Nur al-Din al-Zenki, που θεωρήθηκε ως «ανεξάρτητος» συμμετέχων στη συριακή διαμάχη και λαμβανε χρήματα και όπλα από τη Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι ερευνητές προσπάθησαν να αποτυπώσουν με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια τις λεπτομέρειες της απαγωγής των δύο Ιεραρχών και τι συνέβη σε αυτούς στο μέλλον.

Οι συντάκτες της έρευνας ισχυρίζονται ότι άτομα που σχετίζονται με την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών ΜΙΤ συμμετείχαν στην απαγωγή. Στις γειτονιές του Χαλεπίου εκείνη την εποχή ήταν "πολλές ξένες υπηρεσίες πληροφοριών" που δύσκολα θα μπορούσαν να έχουν επιτύχει οτιδήποτε χωρίς τη βοήθεια των «συνηθισμένων τρομοκρατών», γράφουν μέλη της ομάδας του Mansur Salib.

Μαζί με γνωστά γεγονότα, οι συντάκτες της έρευνας αναφέρουν επίσης αβάσιμες φήμες: για παράδειγμα, πως ο χριστιανός ηγέτης Georges Sabra, του Δημοκρατικού Κόμματος της Συρίας που ανήκει στη συριακή αντιπολίτευση, συμμετείχε στην απαγωγή. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι οι Μητροπολίτες επιχείρησαν να μεταστραφούν με σθένος στο Ισλάμ.

Οι δημοσιογράφοι θεωρούν τον πιο πολύτιμο μάρτυρα τον Γιασέρ Μουχτί, ο οποίος ονομάζεται «φυλακας» των δύο μητροπολιτών. Αργότερα συνελήφθη από κυβερνητικές δυνάμεις και κατέθεσε. Ωστόσο, η επίσημη έρευνα δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, καθώς δεν βρέθηκαν τα λείψανα των μαρτύρων-επισκόπων.

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες αναφορές, και οι δύο μητροπολίτες υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια και ένας από αυτούς απεστάλη για θεραπεία σε νοσοκομείο στην τουρκική πόλη Αντάκια (αρχαία Αντιόχεια) το 2015. Οι δημοσιογράφοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι Μητροπολίτες σκοτώθηκαν και θάφτηκαν σε άγνωστο μέρος τον Δεκέμβριο του 2016, όταν κυβερνητικά στρατεύματα ήταν έτοιμα να ανακτήσουν πλήρως τον έλεγχο της περιοχής στο Χαλέπι.

Σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς, η έρευνα που διεξήγαγε ο Mansur Salib περιέχει πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες, αλλά δεν διευκρινίζει πλήρως τη μοίρα των Μητροπολιτών του Χαλεπίου.

Μαρτύριο

Σοκ προκαλούν οι πληροφορίες για το μαρτύριο των Επισκόπων κατά την αιχμαλωσία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των ερευνητών οι Μητροπολίτες βασανίστηκαν βίαια ενώ φυλακίστηκαν από τους ισλαμιστές. Πρώτον, έκοψαν τους τένοντες στα πόδια τους, έτσι ώστε οι ιερείς να μην μπορούν να τρέξουν μακριά. Στερήθηκαν ύπνο, φαγητό, νερό και τους χτυπούσαν συνεχώς. Οι δράστες έφτασαν στο σημείο να αποκόπτουν κομμάτια δέρματος από το σώμα τους, να τους πνίγουν σε βαρέλια προσπαθώντας να τους αναγκάσουν να μεταστραφούν στο Ισλάμ. Μετά από βασανιστήρια ένας από τους επισκόπους σχεδόν έσβησε, οπότε οι αγωνιστές έπρεπε να τον βγάλουν προσωρινά στην Τουρκία για την αποκατάσταση.

Ο Yasir Muhdi είπε επίσης ότι ο Μητροπολίτης μεταφέρθηκε στην Αντάκια Devlet Hastanesi στη συνοριακή επαρχία Hatay. Ένας από τους διοικητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού νοσηλέυτηκε επίσης σε αυτό το νοσοκομείο το 2015. Μετά από μακρά αναζήτηση, κατορθώσαμε να έρθουμε σε επαφή με έναν από τους υπαλλήλους αυτού του ιατρικού ιδρύματος, ο οποίος ανώνυμα συμφώνησε να αποκαλύψει κάποιες λεπτομέρειες με μικρή χρέωση, λένε οι ερευνητές.

Αποδείχθηκε ότι στις αρχές του 2015, ένας ηλικιωμένος άνδρας πήγε στο νοσοκομείο και κρατήθηκε σε ξεχωριστό δωμάτιο στον τελευταίο όροφο. Ένοπλοι ήταν πάντα φρουρά μπροστά στην είσοδό του. Ο ασθενής παραδόθηκε σε κρίσιμη κατάσταση υγείας και χρειάστηκε επειγόντως μετάγγιση αίματος. Το σώμα του άνδρα ήταν γεμάτο μώλωπες, δύο δάχτυλα στο αριστερό του χέρι ήταν σχεδόν κομμένα και η άρθρωση του γόνατος του δεξιού ποδιού σπασμένη εντελώς. Δύο εβδομάδες αργότερα, απομακρύνθηκε κρυφά το βράδυ, και η τύχη του είναι άγνωστη στον υπάλληλο από τότε.

“Μόνο μετά από αυτή την συνομιλία με τον υπάλληλο του νοσοκομείου, συνειδητοποιήσαμε ότι το 2015 ο Μεγάλος Μουφτής της Συρίας Ahmad Badreddin Hassoun σε ένα από τα κηρύγματα του παρείχε ακριβείς πληροφορίες. Ανακοίνωσε τότε ότι ο Παύλος Γιάζιγκι εξήχθη κρυφά από τη Συρία στην Τουρκία” λένε οι ερευνητές. .

Τραγικό τέλος

Στα τέλη του 2016, όταν ο Συριακός Αραβικός Στρατός απελευθέρωνε με επιτυχία τις γειτονιές του Χαλεπίου και οι περισσότεροι μαχητές μεταφέρθηκαν με λεωφορεία στα βορειοδυτικά της χώρας, οι απαγωγείς αισθάνθηκαν τον κίνδυνο. Μέχρι εκείνη την εποχή, οι Επίσκοποι ήταν σε αιχμαλωσία για περισσότερα από τρία χρόνια. Η απελευθέρωση του χωριού Mashad θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες για τον Al-Zenki και τους δυτικούς του προστάτες. Διάφορες ειδικές υπηρεσίες της Συρίας αναζητούσαν τους Μητροπολίτες, καθώς η ελευθερία τους ήταν θέμα αρχής. Αν οι είχαν βρεθεί σε αυτόν τον οικισμό, οι μαχητές θα είχαν πυροβοληθεί χωρίς δίκη.

Γι 'αυτό, στις αρχές Δεκεμβρίου του 2016, χωρίς να έχει επιτύχει τη μεταστροφή στο Ισλάμ αφού οι δράστες είχαν τις αντιληφθεί τις δυσκολίες με την περαιτέρω μεταφορά τους σε άλλο μέρος της χώρας, ένας από τους κυβερνητές της ομάδς Al-Zenki (σύμφωνα με τον Yasir Muhdi ήταν ο Abu Hassan ) αποφάσισε να πυροβολήσει τους επισκόπους και να κρυψει τα σώματά τους.

Η έρευνα λέει ακόμη πως όταν ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Αβραμόπουλος, το 2013, μίλησε τηλεφωνικά με τον ηγέτη της συριακής αντιπολίτευσης, Σάμπρα, ο τελευταίος υποσχέθηκε με κάθε δυνατό τρόπο να διευκολύνει την απελευθέρωση των ορθόδοξων επισκόπων, οι οποίοι εκείνη την εποχή θα μπορούσαν να απελευθερωθούν. Ωστόσο, ο Sabra δεν είχε προγραμματίσει να προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια στους Έλληνες. Η αντιπολίτευση είχε εντελώς διαφορετικά σχέδια για τους επισκόπους.

Η έρευνα καταλήγει πως οι Μητροπολίτες Παύλος Γιαζίγκι και Γιοχάννα Ιμπραήμ δολοφονήθηκαν για την ορθόδοξη πίστη τους από τους μαχητές του Nour al-Din al-Zenki που για μεγάλο χρονικό διάστημα χρηματοδοτήθηκαν και υποστηρίχθηκαν από τη Δύση. Η επιμονή και η σταθερότητα αυτών των Ιεραρχών τους τοποθετούν σε σειρά με άλλους εθνικούς ήρωες της Συρίας, που έδωσαν τη ζωή τους για τη δόξα της πατρίδας τους.

Κίναρος: Καθηλώνει η εξομολόγηση της κυρά Ρηνιώς: “Όταν πεθάνω οι Τούρκοι θα το κάνουν γκρίζα ζώνη”

Η Ειρήνη Κατσοτούρχη, η κυρα-Ρηνιώ της Κινάρου, μοναδική κάτοικος και επί χρόνια «φύλακας» του ακριτικού νησιού, μίλησε στα «Νέα» για τις χειμωνιάτικες ημέρες της. Λίγες ώρες μετά θα ξεκινούσε μια αγωνιώδης αναζήτηση για τον εντοπισμό της, με επιστράτευση ακόμη και ελικοπτέρου Super Puma της Πολεμικής Αεροπορίας, καθώς επί τρεις ημέρες θα έπαυε να δίνει σημάδια ζωής. Τελικώς εντοπίστηκε σώα το βράδυ της περασμένης Πέμπτης: η επικοινωνία με τα παιδιά της είχε διακοπεί εξαιτίας βλάβης στην τηλεφωνική της σύνδεση. 

 
Τα Χριστούγεννα της κυρα-Ρηνιώς δεν ήταν η «γλυκυτάτη» και «συγκινητικωτάτη» γιορτή του Παπαδιαμάντη. Αποκλεισμένη από τον κόσμο, με μια ετοιμόρροπη στέγη από πάνω της και ηλεκτρικό ρεύμα μόνο στο μισό της σπίτι, έζησε τις γιορτές σαν καθημερινή, κι όμως ήταν ημέρες αυθεντικά χριστουγεννιάτικες, γιατί η ελπίδα και η ανθρωπιά γεννιούνται καθημερινά εκεί, στη μοναξιά, στον βράχο και στην αλμύρα του νησιού.

«Αν εγώ φύγω από εδώ, θα γίνει πλιάτσικο. Κι άμα κλείσω τα μάτια μου, θα γίνει γκρίζα ζώνη. Ενα “έτσι” θα κάνουνε οι Τούρκοι και το πήραν το νησί» λέει με τη χαρακτηριστική ντοπιολαλιά της και με μια τρυφερότητα για τον τόπο όπου γεννήθηκε.

Με έναν γιο να ζει στην Κάλυμνο και μια κόρη στην Αυστραλία, η κυρα-Ρηνιώ είχε την επιλογή να ζήσει τις φετινές γιορτές στην αγκαλιά μιας πόλης. «Δεν μπορώ, όμως, να αφήσω το σπίτι μονάχο, έχω τις κατσίκες, έχω τα μωρά τους τώρα» συνεχίζει. «Τις γιορτές τις πέρασα κάνοντας ό,τι συνήθως» λέει η ίδια.

«Σηκώνομαι νωρίς. Τάισα τα ζώα μου, με αυτά ασχολούμαι καθημερινά – πάνε χρόνια που δεν έχω ψαρέψει. Κι έπειτα ανέβηκα στον Αϊ-Γιώργη, που είναι θαυματουργός, κι άναψα το καντηλάκι του. Οσο έχει μέρα, είμαι έξω. Αγαπώ όλο το νησί. Οπου και να πάω, Κίναρος είναι…» γελάει.

«Μετά τρώω. Τι; Απλά πράγματα. Πού να φτιάξω κάτι γιορτινό; Τόσες μέρες που ‘χει να πιάσει το καΐκι κόντεψα να κάνω Χριστούγεννα χωρίς ψωμί…» λέει. Μία ως μιάμιση ώρα από την Αμοργό είναι η Κίναρος, μα η απόσταση γίνεται απροσπέλαστη λόγω καιρού. «Αμα περάσουν οι γιορτές με το καλό και φτιάξει ο καιρός, θα ‘ρθουνε κι οι δικοί μου να με δουν» λέει.

«Σαν πέσει το φως, η ημέρα τελειώνει για μένα. Τότε έχω συντροφιά την τηλεόραση. Ομως πάντα έτσι θυμάμαι τα Χριστούγεννα εδώ, ακόμη κι όταν ζούσαν κι άλλοι, όλοι έπεφταν νωρίς για ύπνο, κουρασμένοι οι άνθρωποι από δουλειά όλη την ημέρα, τι να κάνουν…».

Η κυρα-Ρηνιώ είναι καθισμένη μπροστά σε ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο κι έχει μια κορνίζα ακουμπισμένη πάνω του: είναι οι φωτογραφίες των σμηναγών που χάθηκαν στην Κίναρο όταν το ελικόπτερό τους, ένα Αγκούστα Μπελ, συνετρίβη στο νησί τον Φεβρουάριο του 2016.

Τους θυμάται πάντα, ειδικά ημέρες που είναι. «Ακόμη κλαίω γι’ αυτά τα παιδιά» λέει. «Στενοχωριέμαι για τις οικογένειές τους. Δεν θέλω ούτε να θυμάμαι τις εικόνες όταν τους αντίκρισα νεκρούς». Σε αυτό το δωμάτιο η ίδια υποδέχτηκε πριν από μία εβδομάδα, τέσσερις ημέρες πριν από το τέλος του 2019, και τον υφυπουργό Εθνικής Αμυνας Αλκιβιάδη Στεφανή. «Του είπα τα προβλήματά μας, τη στέγη που έχει καταστραφεί, το κομμένο ρεύμα, είπε θα βοηθήσει, για να δούμε…» εξηγεί. Την Κίναρο όμως, λέει με παράπονο, την έχουν καταγράψει ως ακατοίκητη νησίδα.

Μόνη από το 2013
Το σπίτι της, στο λιμάνι της Κινάρου, απέχει τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο από τα εγκαταλελειμμένα κτίσματα που χρησιμοποιούσαν οι άλλες δύο οικογένειες που ζούσαν στο νησί μέχρι πριν από 20 χρόνια. Ως τη δεκαετία του ’60 ζούσαν συνολικά οκτώ οικογένειες. «Εγώ γεννήθηκα εδώ, παντρεύτηκα στην Κάλυμνο, έζησα στην Κάλυμνο, έζησα στην Αυστραλία, όμως όπου κι αν πήγαινα την Κίναρο αναζητούσα.

Ετσι πήρα την απόφαση μαζί με τον άντρα μου να επιστρέψουμε στο νησί πριν από 20 χρόνια» λέει η 74χρονη γυναίκα. «Από το 2013 που πέθανε ο άντρας μου έμεινα μόνη. Ομως δεν μπορώ να φύγω τώρα. Ναι, είναι δύσκολα, αλλά γίνεσαι δυνατός, θες – δεν θες. Και τις γιορτές εγώ εδώ ήθελα να είμαι» συνεχίζει.

Το απέδειξε την Πέμπτη όταν οι διασώστες του Super Puma τής πρότειναν να τη μεταφέρουν αλλού μέχρι να βελτιωθούν οι συνθήκες στο νησί, ωστόσο εκείνη αρνήθηκε να το εγκαταλείψει. «Να σου πω κάτι;» λέει. «Μέχρι που είμαι καλά, εδώ θα μείνω, άμα φύγω, θα ‘χω φύγει για πάντα να ξέρεις…».  

Εφημερίδα “Τα Νέα”