Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΛΕΕΙ ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.....!!!!

ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΕΤΣΙ; ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ;

Οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι, με τέτοια κρίσημα εθνικά θέματα δεν παίζουνε!

Παράρτημα 1: Θέση για το ‘‘Μακεδονικό’’

Με αφορμή το ζήτημα της ένταξης της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, επανήλθε στην επικαιρότητα το ζήτημα του ‘‘Μακεδονικού’’. Η κατάσταση στο χώρο των Βαλκανίων είναι ιδιαίτερα περιπλεγμένη και κινείται σε δύο ταχύτητες. Ο αμερικάνικος παράγοντας σε ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων θέτει για ακόμη μια φορά τις βάσεις αποσταθεροποίησης της περιοχής. Η Ε.Ε., συναινώντας ουσιαστικά με την πολιτική των ΗΠΑ, δείχνει αδυναμία να αρθρώσει κοινή πολιτική και να αναλάβει την οποιαδήποτε πρωτοβουλία στην κατεύθυνση της ειρηνικής και αποτελεσματικής διευθέτησης του ζητήματος. Στη χώρα μας τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ ακολούθησαν- και συνεχίζουν- την ίδια αδιέξοδη πολιτική ενεργοποιώντας άμεσα τα εθνικιστικά τους αντανακλαστικά, συμβαδίζοντας με ακραίες και αντιδραστικές φωνές της ακροδεξιάς και μη δίνοντας λύση στο ζήτημα εξ αρχής και φτάνοντας στο σημερινό σημείο. Δυστυχώς όμως και κομμάτια της Αριστεράς υπέπεσαν σε αντιφάσεις και λάθος ερμηνείες.

Για όλα τα παραπάνω, θεωρούμε πως η Νεολαία Συνασπισμού οφείλει να πάρει θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα, όχι λόγω συγκυρίας, αλλά λόγω της σοβαρότητας του ζητήματος διαχρονικά. Στα τέλη του περασμένου αιώνα, μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» προέκυψαν ζητήματα συνόρων σε μια σειρά νέων κρατών που δημιουργήθηκαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα βίαιης σύγκρουσης και διαμελισμού αποτέλεσε η ενιαία έως τότε Γιουγκοσλαβία. Το μόνο κομμάτι που έμεινε εκτός πολέμου ήταν η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τα περιβόητα «Σκόπια».

Τον Ιούλη του 1991, με δημοψήφισμα τους οι εκεί κάτοικοι ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους και τη συγκρότηση ιδιαίτερου κράτους. Το ξέσπασμα του εθνικισμού στην πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων ήταν ζήτημα χρόνου.

Ανέκαθεν η περιοχή της Μακεδονίας ήταν σημείο διεκδίκησης των μικρών και μεγάλων εθνικισμών. Στο γεωγραφικό αυτό χώρο πάντα σιγόκαιγε η καταπίεση των αγροτικών πληθυσμών από ένα οικονομικό και κοινωνικό σύστημα που ανήκε σε άλλες περιοχές. Η προσπάθεια της ελληνικής διπλωματίας- και του ελληνικού εθνικισμού- να υποκαταστήσει όλα αυτά τα περίπλοκα με την αόριστη αναφορά στην «ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων» προφανώς συσκοτίζει το παρελθόν αντί να βοηθήσει να καταλάβουμε το πώς προέκυψαν οι σύγχρονες καταστάσεις του μακεδονικού χώρου. Έτσι, λοιπόν, στην περιοχή της Μακεδονίας, επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συνυπήρχαν και ανακατεύονταν αρκετές «φυλές» και εθνότητες, εκτός από ορισμένα μόνο σημεία όπου υπήρχε κάποια σχετική ομοιογένεια. Με τη συγκρότηση των εθνικών κρατών Βουλγαρίας, Σερβίας και Ελλάδας αναδείχθηκε το πρόβλημα της διανομής του μακεδονικού χώρου, ενώ ταυτόχρονα αναπτύχθηκαν τρεις αντίστοιχοι εθνικισμοί. Και οι τρεις τους έχουν ως βάση τη φυλετική και γλωσσική κατασκευή της εθνότητας, ενώ ανάγουν τις απαρχές τους σε χρόνους παλαιότατους. Παραβλέπουν, έτσι, το ουσιώδες και καθοριστικό στοιχείο που είναι η συνείδηση ένταξης ενός πληθυσμού σε μια κοινωνική και πολιτισμική κοινότητα μαζί με τις όποιες πολιτιστικές της παραδόσεις. Με τους Βαλκανικούς Πολέμους, καθώς και με τον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η διανομή της Μακεδονίας πραγματοποιήθηκε σε τρία κομμάτια (Ελληνικό, Βουλγάρικο, Γιουγκοσλάβικο). Η βίαιη μεταφορά πληθυσμών κατέστησαν το ελληνικό μέρος της Μακεδονίας ελληνικό λόγω της συνοχής των κατοίκων, όπως αντίστοιχα και στη Βουλγαρία. Στη Σέρβικη Μακεδονία αρκετοί ήταν αυτοί που συνέχισαν να αυτοπροσδιορίζονται Μακεδόνες ή Σλαβομακεδόνες διατηρώντας ένα ιδιόμορφο «μακεδονικό» ζήτημα, στο οποίο λύση δόθηκε από τον Τίτο από το 1945 ήδη όταν πια η Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας αποτέλεσε την 6η Δημοκρατία στα πλαίσια της Ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.

Με τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας το κομμάτι αυτό των Βαλκανίων διεκδίκησε τον όρο Μακεδονία. Ο ελληνικός εθνικισμός, με τη συνάδουσα ιδεολογία του να επηρεάζει σαφώς την εξωτερική μας πολιτική, δεν είχε ως στόχο αυτό καθ' αυτό μόνο την απόρριψη του ονόματος “Μακεδονία” αλλά το ίδιο το υπό συγκρότηση κράτος- εξ ου και οι χαρακτηρισμοί “κρατίδιο” ή “μόρφωμα” ακόμα και "ψευδοκράτος"-. Ο λόγος όλων αυτών ήταν ότι κάποια ενδεχόμενη αναγνώριση του ονόματος "Μακεδονία" θα είχε ως απώτερο στόχο τη μεγάλη Μακεδονία του Αιγαίου. Έτσι, λοιπόν, αποδίδεται το άνευ προηγουμένου και παράδοξο να επιβάλλεται από "έξωθεν παράγοντες" το όνομα της πρωτεύουσας (Σκόπια) σε όλο τον πληθυσμό της επικράτειας. Εν όψει λοιπόν της ανεξαρτησίας της ΠΓΔΜ. το "Μακεδονικό" επανήλθε στην ατζέντα της ελληνικής διπλωματίας. Το Υπουργείο Βορείου Ελλάδος μετονομάζεται σε Υπ. Μακεδονίας- Θράκης, ιδρύεται το Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών, ενώ διοργανώνεται "επιστημονικό" συνέδριο με θέμα την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ακολουθεί άτυπο εμπάργκο (μη αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας, μη αναγνώριση πτυχίων των εκεί πανεπιστημίων από το ΔΙΚΑΤΣΑ, άρνηση των ελληνικών τραπεζών να δίνουν συνάλλαγμα κ.α.), το οποίο απογειώνεται το 1992 με την κορύφωση της προγονοπληξίας και της κυβερνητικής υστερίας. Η περίοδος 1992- '94 χαρακτηρίζεται από τα μαζικά συλλαλητήρια εθνικιστικού περιεχομένου, που συνταράζουν την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη με τα κυρίαρχα συνθήματα "σπάσιμο των συνόρων, σύνορα με τη Σερβία", "στρατιωτική πίεση και διαμελισμός της ΠΓΔΜ" όπως και το κάλτ "η Μακεδονία είναι Ελληνική". Στην πρωτοπορία αυτών των συλλαλητηρίων βρίσκονταν η Εκκλησία, οι ακροδεξιές οργανώσεις, το πάλαι ποτέ θεωρητικό οπλοστάσιο της χούντας, ενώ η υποτιμητική ορολογία με συμβολική σημασία επιβλήθηκε από διάφορους κρατικούς μηχανισμούς με προεξέχοντα τα ΜΜΕ.

Με βάση τα παραπάνω, οι νέοι και οι νέες της Νεολαίας Συνασπισμού υπερασπιζόμενοι και υπερασπιζόμενες την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών, θεωρούμε πως το όνομα ‘‘Μακεδονία’’ μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί από τους γείτονές μας και είναι αυτονόητο δικαίωμά τους. Η ιστορική αυτή ονομασία έχει από χρόνια υιοθετηθεί από τους κατοίκους της περιοχής και αντιστοιχεί στη συνείδησή τους, αφού με αυτή γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Εξάλλου, το όνομα αντιστοιχεί σε πραγματικότητες των διεθνών σχέσεων που διαμορφώθηκαν εδώ και πολλές δεκαετίες, τις οποίες η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ακυρώσει. Πρόκειται, συνεπώς, για στοιχείο συνοχής και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αναιρεθεί από οποιονδήποτε εξωτερικό καταναγκασμό. Θεωρούμε πως η αλληλεγγύη και η συνεργασία των δύο λαών είναι τα στοιχεία που θα επιτρέψουν την ειρήνη και την αποστρατικοποίηση των Βαλκανίων, καθώς και το σημείο εγγύησης για τον αποκλεισμό κάθε εθνικιστικής έξαρσης. Η τοποθέτησή μας αυτή, βεβαίως, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι υιοθετούμε τον Σλαβομακεδονικό εθνικισμό και την επιχειρηματολογία του. Πάγια και αδιαπραγμάτευτη θέση της Νεολαίας Συνασπισμού είναι η πάλη ενάντια σε κάθε εθνικισμό εντός και εκτός συνόρων.

Τι θα γίνει αν πάμε σε δραχμή

Από τα επακόλουθα του σεναρίου της δραχμής είναι να ''ανέβουν'' τα επιτόκια κατά 40%, ο πληθωρισμός 50% και το εξωτερικό χρέος στο 200% του ΑΕΠ, σύμφωνα με εκτιμήσεις αναλυτών και ξένων οίκων.

Αν πάμε σε δραχμή, τότε αυτή αυτόματα θα υποτιμηθεί απέναντι στο ευρώ –και σε όλα τα υπόλοιπα νομίσματα ασφαλώς- κατά περίπου 70% έως 100% σε πρώτη φάση και θα συνεχίσει να υποτιμάται μέχρι τη σταθεροποίηση της οικονομίας.

Πως μια υποτίμηση της τάξης του 100% θα επηρεάσει τη ζωή των Ελλήνων.

1.Οι μισθοί και οι συντάξεις, τα κάθε είδους επιδόματα εξανεμίζονται άμεσα καθώς το 80% των καταναλωτικών προιόντων, το καλάθι της νοικοκυράς, είναι εισαγόμενα και επομένως οι τιμές τους θα διπλασιαστούν.

Ετσι, ο νέος δραχμικός μισθός και σύνταξη θα μπορεί να αγοράζει τις μισές ποσότητες αγαθών σε σχέση με αυτές τις ποσότητες που αγόραζε προηγουμένως.
Σαν παράδειγμα η τιμή της βενζίνης θα είναι το δραχμικό ισοδύναμο των 4 ευρώ το λίτρο.

Δεύτερο παράδειγμα. Η σημερινή σύνταξη των Ευρώ 300 θα γίνει το δραχμικό ισοδύναμο σε αγοραστική αξία των σημερινών 150 ευρώ ενώ ο σημερινός μισθός αγοραστικής αξίας 1000 ευρώ θα ισοδυναμεί με μισθό αγοραστικής αξίας 500 ευρώ.

Οι τιμές ηλεκτρικού, θέρμανσης κλπ θα διπλασιαστούν καθώς οι πρώτες υλες εισάγονται.

2. Οι σημερινοί δανειολήπτες:

(α) αν έχουν δυνατότητα να κρατήσουν τα δάνεια τους σε Ευρώ θα πρέπει με καινούργιο εισόδημα αξίας μόνον 50% του προηγούμενου τους εισοδήματος που συνεχώς θα μειώνεται καθώς η δραχμή θα διολισθαίνει, να εξυπηρετούν το δάνειο που θα είναι σταθερής αξίας – αυτό θα σημάνει την αδυναμία εξυπηρέτησης μεγάλου αριθμού δανείων ή

(β) αν το δάνειό τους μετατραπεί σε δραχμές τα επιτόκια που θα χρεώνονται θα είναι της τάξης του 40%, δηλαδή το βάρος του χρέους του πολλαπλασιάζεται με το ίδιο αποτέλεσμα όσον αφορά την δυνατότητα εξυπηρέτησης τους.

3. Οι αξίες των περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού νοικοκυριού και επιχείρησης θα μειωθούν στο μισό. Ετσι, όσοι αποπληρώνουν ένα δάνειο 100,000 ευρώ η αξία του περιουσιακού στοιχείου που αγόρασαν με αυτό το δάνειο θα είναι ίση με 50,000 ευρώ.

4. Οι τιμές των ελάχιστων ελληνικών προιόντων και υπηρεσιών – τουρισμός- που εξάγονται στο εξωτερικό θα μειωθούν και έτσι τα προιόντα μας θα γίνουν ανταγωνιστικά αλλά για να διατηρήσουμε τη σημερινή αξίας εξαγωγών πρέπει να πουλάμε πολλαπλάσιες ποσότητες.

5. Πληθωρισμός της τάξης του 50% σημαίνει ότι γιά πολλά χρόνια οι τιμές θα κυνηγούν τους μισθούς - και αντιστρόφως – σε ένα ανοδικό ανεξέλεγκτο σπιραλ μέχρι να χρειαζόμαστε εκατομμύρια για να αγοράσουμε ένα μάτσο μαιντανό.

6. Η αξία το Ακαθάριστου Εθνικού Προιόντος μας θα μειωθεί στη μέση και η αξία του δημόσιου χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ επομένως θα διπλασιαστεί.

7. Αποκλεισμός από τις χρηματοπιστωτικές αγορές για το μεσοπρόθεσμο μέλλον και μόνη διέξοδος χρηματοδότησης της οικονομικής δραστηριότητας η εκτύπωση πληθωριστικού χρήματος.

Αλαβάνος: Ο Τσίπρας σπρώχνει την Ελλάδα εκτός ευρώ

Να πει "την αλήθεια στον λαό" ζητάει ο Αλέκος Αλαβάνος από τον Αλέξη Τσίπρα, καλώντας τον ευθέως να εξηγήσει ότι η πρότασή του οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ και να του παρουσιάσει (στον λαό) το σχέδιό του, ώστε να μην αιφνιδιαστεί.

"Υπάρχει η άποψη ότι αν η Αριστερά πει στον κόσμο όλη την αλήθεια (ότι η έξοδος από το Μνημόνιο οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ), θα χάσει την επαφή της με την κοινωνία" γράφει ο πολιτικός μέντορας του Αλέξη Τσίπρα στο άρθρο του "Δεκαπέντε σημειώσεις στο πρόχειρο".

Και συνεχίζει: "Όμως διαχωρίζεται η Αριστερά από τις άλλες δυνάμεις. Εκείνες παρασκήνια και κόλπα, αυτή αλήθεια και όλη την αλήθεια. Η Αριστερά προειδοποιεί με ευθύνη τον λαό. Δεν του λέει μόνο ότι ο δρόμος έξω από το Μνημόνιο είναι και δρόμος έξω από το ευρώ, αλλά ότι είναι και ιδιαίτερα επώδυνος, όμως με προοπτική. Του δίνει τη δυνατότητα να επεξεργασθεί την ανησυχία του, που δεν είναι αβάσιμη. Δεν τον αφήνει να βρεθεί σε άγνωστο λιμάνι, να αιφνιδιασθεί, να στραφεί τελικά με μένος ενάντια στους υπαιτίους".

Τα βέλη της κριτικής του πολιτικού ο οποίος "άνοιξε τον δρόμο" στον Αλέξη Τσίπρα κατευθύνονται κυρίως στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, στο πρόγραμμά του, αλλά και στην ανάλυση που κάνει για το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

 Ο κ. Αλαβάνος σημειώνει ότι "ήδη ακούμε την Ευρώπη να μας απειλεί με έξοδο από το ευρώ. Για να μη βρεθούμε στο χάος έχουμε ετοιμάσει το σχέδιό μας για την έξοδο. Με αυτόν τον τρόπο οι εργαζόμενοι δεν θα αιφνιδιαστούν, ούτε θα απογοητευτούν".

Το καρφί Αλαβάνου είναι επίσης αιχμηρό και για την ανάλυση που κάνει η Κουμουνδούρου για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Αφού διαπιστώνει ότι δυνατότητα κατάργησης του Μνημονίου δεν υπάρχει παρά μόνο εκτός ευρωζώνης, επισημαίνει:

"Μια λάθος εκτίμηση εδώ για τα περιθώρια ευλυγισίας της Γαλλίας ή της Γερμανίας μπορεί ν' αποβεί μοιραία".

Στα όρια του "κραχ" η Αγορά...

Με το φόβο ενός αιφνίδιου "κραχ" ζει η αγορά καθώς χιλιάδες επιχειρήσεις κινδυνεύουν να σκάσουν από την πολύμηνη πιστωτική ασφυξία και τα "απόνερα" της παρατεταμένης ακυβερνησίας.

Οι συναλλαγές γίνονται κυρίως με "μετρητά" και όταν δεν επαρκούν τότε είτε ακυρώνονται παραγγελίες προς τους εγχώριους και ξένους προμηθευτές, είτε περιορίζονται τα, ήδη μειωμένα λειτουργικά έξοδα, είτε μπαίνουν λουκέτα.
Αυτή η κατάσταση έχει επιδεινωθεί τον τελευταίο μήνα που η χώρα εισήλθε αρχικά σε προεκλογική περίοδο και τελικά -όπως δείχνουν τα πράγματα- οδηγείται σε μια παρατεταμένη εκλογική περιπέτεια.

Στην ίδια και χειρότερη θέση είναι το Δημόσιο. Με τη ρευστότητα να είναι περιορισμένη στην αγορά, μοιραία έχει ατονήσει και ο εισπρακτικός μηχανισμός.
Το μίγμα της ακυβερνησίας και της παντελούς έλλειψης κατεύθυνσης για την οικονομία, φέρνει πιο κοντά τη λήψη έκτακτων μέτρων στο σκέλος των δαπανών για να αποφευχθεί μια γενικευμένη στάση πληρωμών του κράτους τους επόμενους μήνες.

Ένα σχέδιο για την αποφυγή της εσωτερικής παύσης πληρωμών έχει καταρτιστεί από την "μεταβατική κυβέρνηση" και στοχεύει στην επάρκεια ενός "ταμειακού περισσεύματος" ικανού να κρατήσει έστω και υποτυπωδώς σε λειτουργία το κράτος και τις υπηρεσίες του.

Αυτό το σχέδιο θα μπει σε εφαρμογή μόνο αν οι πολιτικές εξελίξεις -μετά τη διαφαινόμενη νέα εκλογική αναμέτρηση- είναι τέτοιες που οδηγήσουν τους ευρωπαίους στην απόφαση να "παγώσουν" τη δόση του Ιουνίου (κάπου 14 δισ. ευρώ) έως ότου βρεθεί "κυβερνητική λύση".

Στο σχέδιο αυτό μοναδική και άμεση προτεραιότητα είναι η πληρωμή μισθών και συντάξεων με δραστική μείωση των επιχορηγήσεων προς ασφαλιστικά ταμεία, Δήμους και κρατικούς οργανισμούς. Για να συμβεί αυτό όμως θα πρέπει να υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι που θα αντέξουν το βάρος των πληρωμών. Με τα διαθέσιμα όμως να επαρκούν ως το τέλος Ιουνίου, είναι αμφίβολο αν και κατά πόσο τα ασφαλιστικά ταμεία τουλάχιστον, θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στους στόχους του "σχεδίου έκτακτης" ανάγκης, χωρίς να κόψουν αιφνιδιαστικά και μέρος των παροχών τους (αρχίζοντας από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και φτάνοντας μέχρι και μια εφάπαξ έκτακτη μείωση επί των συντάξεων).

Το 50% των δαπανών του κράτους αφορά σε μισθούς και συντάξεις που για φέτος το ποσό και παρά τις περικοπές που έχουν γίνει, θα υπερβεί τα 48 δισ. ευρώ.